تالارهای پادشاه ایرانی

بازگشت   تالارهای پادشاه ایرانی > هنر > آموزش تخصصی موسیقی > سازها > سازهای دیگر

پاسخ
 
ابزارهای تاپیک جستجوی این تاپیک

پیانو
  #1  
قدیمی 05/02/2010
آواتار dj_mahdi
dj_mahdi dj_mahdi آفلاین است
مدیر بازنشسته بخش موسیقی
 

نام: مهدي
جنسيت: مرد
شغل: مهندس عمران
محل سکونت: مشهد
پست: 1,322
سپاس: 346
از این کاربر 1,053 بار در 610 پست سپاسگزاری شده
اعتراض ها: 0
به این کاربر 5 بار در 4 پست اعتراض شده
چوب: 144,608
ارسال پیغام Yahoo به dj_mahdi
پیانو

پیانو را آقایبارتولومثو کریستو فوری در سال ۱۷۰۹ میلادی در شهر پادووای ایتالیااختراع کرد. قبل از اختراع پیانو از سازی قدیمی‌تر به نام<<هارپسیکورد>>(Harpsichord)استفاده می شد. تفاوت عمده و مهمی که پیانو با سازهای مشابهقبل از خودش داشت آن بود که در سازهای مشابه قبلی، شدت صدای حاصل ازفشرده‌شدن یک کلاویه، مستقل از شدت ضربهٔ واردشده بر کلید پیانو، مقداریثابت بود، اما در پیانو نوازنده قادر بود با ملایم ضربه‌زدن به کلیدهاصدایی نرم‌تر ایجاد کند، یا با ضربات محکم‌تر صدایی درشت‌تر با پیانوتولید کند. همین ویژگی باعث شد که به سرعت پیانو مورد توجهاهنگسازان قرن هجدهم میلادیقرار بگیرد.
نام کامل ساز پیانو،پیانو فورته (Pianoforte) است، که از دو قسمتپیانوبه معنی ملایم وفورتهبه معنی قوی تشکیل شده‌است، و به خوبی منعکس کنندهٔ توانایی این ساز در تولید صداهای ملایم و قوی می‌باشد.
پیانو‌های اولیه ابعاد بزرگ، و شکل خاصی داشتند. آن‌چه که در اصطلاح به آنپیانوی بزرگگفته می‌شود (و در ایران با نام نادرست پیانویرویالشناخته می‌شود) غالباً بیش از دو متر طول دارد و دارای در بزرگی‌است کهبرای هرچه‌بهترشدن صدای پیانو، معمولاً در هنگام نواختن ساز این در را دروضعیت نیمه‌باز توسط پایهٔ کوچکی ثابت می‌کنند. انواع دیگر پیانو بانام‌های پیانوی ایستاده یا دیواری (Stand یا Upright) پیانوی چهارگوش(Square) و غیره، ابعاد کوچک‌تری دارند و برای مصارف خانگی یا در اماکنعمومی طراحی شده‌اند.
  • <LI style="COLOR: lime" dir=rtl class=MsoNormal>پیانو دیواری (Vertical - Upright) <LI style="COLOR: aqua" dir=rtl class=MsoNormal>پیانو اسپینت <LI style="COLOR: fuchsia" dir=rtl class=MsoNormal>پیانو کنسول
  • پیانوی بزرگ
البته پیانو‌های بسیار زیادی در گذشته رایج بوده‌اند. برای مثالپیانوهای گنجه‌ای، صرافی، میزی، میز منشی، دوطبقه و انواع دیگر. ولیامروزه دیگر آنها رواج ندارند و از پیانو‌های پیشرفته تر استفاده می‌شود
پاسخ با نقل قول

5 تاپیک آخر توسط dj_mahdi
تاپیک تالار آخرین ارسال کننده پاسخ نمایش آخرین پست
انواع آکورد و فرمول ساخت آکوردها تئوری و مبانی نظری موسیقی مهدی صمیمی 1 2818 12/02/2010 12:03
کارایندرو، بانوی موسیقی لایت مصاحبه با خوانندگان dj_mahdi 0 1274 05/02/2010 12:56
گفتگو با ند رورم مصاحبه با خوانندگان dj_mahdi 0 1173 05/02/2010 12:55
پیانو سازهای دیگر مهدی صمیمی 66 7704 05/02/2010 01:10
اخبارجشنواره موسيقي فجر اخبار موسیقی ایرانی ASSASSIN 20 3016 04/02/2010 18:25


پیانو
  #2  
قدیمی 30/03/2010
آواتار مهدی صمیمی
مهدی صمیمی مهدی صمیمی آفلاین است
مدیر بازنشسته بخش تخصصی موسیقی

کاربر نمونه ماه 

 

نام: مهدی صمیمی
جنسيت: مرد
شغل: نوازنده
محل سکونت: شیراز
مدرک تحصيلی: فوق دیپلم
پست: 1,367
سپاس: 301
از این کاربر 1,016 بار در 460 پست سپاسگزاری شده
اعتراض ها: 0
به این کاربر 14 بار در 10 پست اعتراض شده
چوب: 37,106
ارسال پیغام Yahoo به مهدی صمیمی
پیانو

پیانو
پیانو این ساز در سیر تحول سازهای زهی و اصولا در زمان پیدایش موسیقی با قدمت شش هزار ساله، اولین بار توسط شخصی به نام بارتولمئو کریستوفوری یکی از اساتید مشهور سازنده کلاوسن، سازی که به عنوان پدر پیانو شناخته می شود و صدایی مانند سنتور دارد.
در سال 1790 میلادی در شهر فلورانس ایتالیا ساخته شد. این استاد بزرگ به فکر افتاد که نواقص کلاوسن را با تبدیل مضرابهای مختلف که با فشار شسصتی ها از زیر به سیم های ساز برخورد می کرد و تعویض به چکش رفع نماید. اختراع او در دنیای موسیقی اهمیت فراوان یافت. کریستوفوری احتمالا خود نیز نمی دانست چه تحول عظیمی در جهان موسیقی به وجود خواهد آورد.کار مهم او این بود که از چکش های نمد پوش استفاده کرد. به علاوه اهرم جدیدی ساخت که چکش بتواند پس از ضربه روی سیم به سرعت برگردد. با این ابداع کلاوسن دگرگون شد و صدایی تازه در موسیقی به وجود آمد. به همین علت کریستوفوری برای معرفی ساز جدید نام نسبتا طولانی زیر را به کار برد.
یعنی کلاوسن با صدای آهسته و بلند این نامگذاری لازم بود تا وجه تمایز پیانو را با کلاوسن نشان دهد.

انواع پیانو
1. پیانو دیواری
در این ساز سیم های پیانو به صورت عمودی قرار گرفته و اهرم ها از طریق فشار بر روی شستی ها با زاویه 35 درجه چکش ها را به طرف سیم برده و بعد از ضربه زدن به سرعت بر می گرداند.
2. پیانو رویال
در این ساز سیم های پیانو به صورت افقی قرار گرفته و اهرم ها از طریق فشار بر روی شستیها با زاویه 35 درجه چکش را به طرف سیم به بالا پرتاب می کند و با سرعت زیاد به سیم ها ی افقی ضربه می زند، نظر به اینکه هر چه طول سیمها بیشتر باشد صدای پیانو مطلوبتر می شود. پیانو های دیواری نظر به محدودیت ارتفاع حداکثر تا ارتفاع 135 سانتی متر ساخته شده استو در پیانوی رویال نظر به اینکه در سطح محدودیتی ندارد هم اکنون پیانوهایی تا طول 308 سانتی متر نیز ساخته شده است.

پیانو لا
در سالهای دهه 1860 میلادی پیانوهایی ساخته شده بود که بدون نوازنده آهنگ می نواخت و نیازی به نوازنده نداشت. تنها به وسیله پدالهای دوگانه و با فشار دادن روی هر پدال کارتهای سوراخ شده مخصوص به ترتیب به محل مکانیزم پیانو وارد شده و شستی های مورد نظر را حرکت می دادند که چکش های مربوطه به سیم ها اصابت کرده و آهنگهای از پیش تعیین شده را اجرا می کرد.
وسعت صدای پیانو عبارت است از هفت اکتاو یا بیشتر.
به علت بزرگی وسعت صدای پیانو نت نویسی آن بر روی دو حامل صورت می گیرد که معمولا حامل زیرین برای اجرا با دست چپ و حامل بالایی برای اجرا با دست راست اختصاص یافته است.
می نمودند
پاسخ با نقل قول

  #3  
قدیمی 30/03/2010
آواتار مهدی صمیمی
مهدی صمیمی مهدی صمیمی آفلاین است
مدیر بازنشسته بخش تخصصی موسیقی

کاربر نمونه ماه 

 

نام: مهدی صمیمی
جنسيت: مرد
شغل: نوازنده
محل سکونت: شیراز
مدرک تحصيلی: فوق دیپلم
پست: 1,367
سپاس: 301
از این کاربر 1,016 بار در 460 پست سپاسگزاری شده
اعتراض ها: 0
به این کاربر 14 بار در 10 پست اعتراض شده
چوب: 37,106
ارسال پیغام Yahoo به مهدی صمیمی
پاسخ با نقل قول

  #4  
قدیمی 30/03/2010
آواتار مهدی صمیمی
مهدی صمیمی مهدی صمیمی آفلاین است
مدیر بازنشسته بخش تخصصی موسیقی

کاربر نمونه ماه 

 

نام: مهدی صمیمی
جنسيت: مرد
شغل: نوازنده
محل سکونت: شیراز
مدرک تحصيلی: فوق دیپلم
پست: 1,367
سپاس: 301
از این کاربر 1,016 بار در 460 پست سپاسگزاری شده
اعتراض ها: 0
به این کاربر 14 بار در 10 پست اعتراض شده
چوب: 37,106
ارسال پیغام Yahoo به مهدی صمیمی
بهترین نقطه برای قرار دادن پیانو در خانه کجاست؟


برای اینکه بهترن نقطه برای قرار دادن پیانو را در خانه پیدا کنید، لازم است بدانید که کجا نباید این ساز را بگذارید. در این مطلب شما را راهنمایی می کنیم تا یک جای کاملاً مناسب برای پیانو خود پیدا کنید.

دمای هوا و محیط
برای پیدا کردن یک جای مناسب برای پیانو، لازم است که در مورد دمای هوا و محیطی که می خواهید پیانو را در آن قرار دهید کاملاً دقت کنید... نکته خیلی مهم این است که پیانو باید در یک دمای ثابت قرار بگیرد. پیانو نباید جایی باشد که دمای آن مدام عوض شود. (شبها سرد و در طول روز گرم و یا بالعکس...). عزم خود را جزم کنید تا اتاقی را انتخاب کنید که دمای سیستم گرمایی آن در زمستان پایین و در تابستان خیلی گرم نباشد.

دمای ثابتی حدود 20 سانتیگراد و درصد رطوبت بین 45 و 60 درصد مناسبترین دما است. می توانید یک رطوبت سنج خریداری کنید و به دیوار بچسبانید تا از میزان رطوبت و دما اطلاع پیدا کنید.

سیستم های حرارت مرکزی
دشمن شماره یک پیانو!
قبل از اینکه سیستم های حرارت مرکزی اختراع شوند، پیانو کمتر احتیاج به کوک داشت و طول عمر بیشتری هم داشت! سیستم های حرارت مرکزی هوا را خشک می کند و رطوبت را از داخل چوب پیانو بیرون می کشد. این مشکل بسیار بزرگی است چرا که بسیاری از قسمتهای پیانو ساخته شده از چوب است.

وقتی بخاری در طول شب خاموش است، رطوبت بالا می رود، وقتی که دوباره در روز روشن می شود، رطوبت دوباره پایین می آید. این تغییرات در رطوبت باعث انقباض و انبساط در چوب شده و صدای پیانوی شما را عوض می کند. به مرور، مشکلاتی مثل اشکالات در پیچهای کوک، صغحه صدای ترکدار، بریدج چند تکه شده، چکشهای لق و از کلیدهای جدا شده میتواند رخ دهد!

سیستم گرمایشی باعث ایجاد ترک در صفحه صدا می شود و صفحه صدای ترک خورده باعث تولید نویز در صدای پیانو میشود. در موارد حاد، میتواند صدای پیانو را کاملاً بی روح کند. سیستم های گرمایش تخته پیچ را خشک می کنند. این مسئله باعث باز شدن پیچهای کوک که سیم ها را با فشار زیاد نگه می دارند می شود. در نتیجه پیانو شما روی کوک نخواهد ماند.

پیانو خود را از منبع گرما دور کنید
تا آنجایی که می توانید پیانو را از رادیاتور، بخاری و هر نوع سیستم گرمایی دور کنید. هیچ وقت پیانو را در اتاقی که بالای شوفاژخانه قرار دارد نگذارید، اتاق هایی که دارای سیستم گرمایشی زمینی هستند هم اصلاً مناسب نیستند. چرا که کاملاً پیانو شما را خراب می کنند. اگر شما در تمامی نقاط خانه از سیستم گرمایشی زمینی استفاده میکنید باید زیر پیانو فرش پهن کنید، این فرش میتواند یک جور محافظ برای پیانو شما باشد.

نور آفتاب لذت بخش است، اما پیانو هیچ علاقه ای به آفتاب گرفتن ندارد!
نور مستقیم که از پنجره وارد اتاق می شود می تواند برای پیانو مشکل ساز باشد. جدا از ایجاد اختلال در میزان رطوبت، نور مستفیم آفتاب میتواند باعث یک مسئله جدی دیگر شود. کم رنگ شدن ساز و...

اگر پیانو شما در معرض مستقیم آفتاب قرار بگیرد- حتی برای چند روز- چوب آن شروع به کم رنگ شدن می کند. رنگ های براق پلی استر هم اگر برای مدت طولانی زیر نور مستفیم خورشید قرار بگیرند خراب می شوند. راه حل چیست؟! پیانو خود را از پنجره آفتابگیر است دور کنید و یا روی پیانو خود کاوری قرار دهید تا از آن محافظت کند.

آشپزخانه تهدیدی دیگر
اگر شما آشپزخانه اُپن دارید، تا جایی که می تواانید پیانو خود را از آشپزخانه دور کنید. خیلی افراد پیانو خود را دقیقاً کنار آشپزخانه اُپن قرار میدهند. بخار غذا جذب چوب پیانو شده، در نتیجه درصد زیادی از رطوبت را به خود می گیرد؛ این اتفاق باعث بروز بسیاری از مشکلات مانند: کند شدن و چسبیدن کلیدها، چکشها و سست شدن دمپر ها و منبسط شدن نمد ها می شود. این رطوبت بیش از حد می تواند باعث خراب شدن پین ها، بریج و سیم های پیانو شود.

اگر علی رقم تلاش شما برای آسیب ندیدن پیانوتان، دچار مشکل شدید، از فردی که پیانو شما را کوک می کند بخواهید یک دستگاه مرطوب کننده داخل پیانو شما قرار دهد تا مقداری رطوبت وارد چوب پیانو شود. اگر مشکل شما رطوبت است از دستگاه کاهش دهنده رطوبت داخل پیانو استفاده کنید.

باد سرد به پیانو آسیب می رساند
اگر پیانو شما در کنار پنجره و یا در خروجی خانه قرار دارد که سرما از آنها و یا درز پنجره و در وارد می شود، مراقب باشید! پیانویی که در معرض وزش باد سرد و یا به اصطلاح سوز سرما قرار بگیرد، کلیدها در آن منقبض می شوند، دمپرها از کار می افتند و بسیاری مشکلات دیگر به وجود خواهد آمد که کار پیانو شما را مختل می کند. پنجره های دو جداره میزان این مشکل را کاهش می دهد.

کدام اتاق بهترین مکان برای قرار دادن پیانو است؟
بعضی افراد که شانس داشتن اتاق مخصوص ساز دارند که خوش به حالشان! در غیر این صورت، اتاق غذا خوری می تواند بهترین مکان برای قرار دادن پیانو باشد. در اتاق غذا خوری میزان رطوبت ثابت است و دمای آن نسبت به جاهای دیگر خانه پایین تر است.

فراموش نکنید!
پیانو را نباید در این مکان ها قرار ندهید:
• کنار پنجره ای که اشعه آفتاب و یا باد سرد از آن وارد شود.
• کنار در خروجی خانه.
• کنار و یا جلوی رادیاتور، بخاری و سیستم های گرمایی دیگر.
• در اتاقی که سیستم گرمایشی زمینی دارد.
• در نزدیکی آشپزخانه اُپن.
• کنار و یا زیر کولر.
• در گاراژ، زیرشیروانی و یا انباری.
پاسخ با نقل قول

  #5  
قدیمی 30/03/2010
آواتار مهدی صمیمی
مهدی صمیمی مهدی صمیمی آفلاین است
مدیر بازنشسته بخش تخصصی موسیقی

کاربر نمونه ماه 

 

نام: مهدی صمیمی
جنسيت: مرد
شغل: نوازنده
محل سکونت: شیراز
مدرک تحصيلی: فوق دیپلم
پست: 1,367
سپاس: 301
از این کاربر 1,016 بار در 460 پست سپاسگزاری شده
اعتراض ها: 0
به این کاربر 14 بار در 10 پست اعتراض شده
چوب: 37,106
ارسال پیغام Yahoo به مهدی صمیمی
یک پیانیست چه نوع تمریناتی و به چه مقدار اجرا مینماید؟ (I)



بسیاری از پیانیست ها یک ساعت و یا بیشتر بر روی تمرینات تکنیکی وقت صرف مینمایند، برخی از این تمرینات میتواند مانند تمرینات Hanon (تمرین برای 5 انگشت که الگوهای متفاوتی را اجرا مینماید) یا Dohnanji و Cortot که برای تفکیک انگشتان بکار میرود (من فکر میکنم این دو تمرین آخری واقعا خطرناک میباشند و ممکن است موجبات صدمات جدی بر انگشتان و عضلات وارد نماید و باید وقتی تمرین شود که شخص واقعا تجربه و دقت کافی را داشته باشد) -همچنین گامها- فرمهای بسیاری برای گام نوازی وجود دارد.

علاوه بر 35 گام اصلی (ماژور و دو فرم از مینور) بعلاوه گام کروماتیک که میتوان آنرا بوسیله دو دست و یا یک دست اجرا نمود. نواختن گامهای یکسان در اکتاوهای بالا و یا پایین تر - فواصل سوم و ششم (یا دیگر فواصل) و یا استکاتو نوازی و لگاتو و یا مخلوطی از این دو همراه با استفاده از دینامیک های مختلف. همچنین تمرینات مشابهی نیز در مورد آرپژ ها وجود دارد که معمولا شامل ماژور و مینور - کاسته و نیز اجرای قطعاتی که دارای جملات تکنیکی میباشد.

بسیاری از پیانیست ها برای طراحی یک دوره فشرده تمرینی که آنها را قادر بسازد تا تکنیکهای مختلفی را هر روز تمرین نمایند بدون اینکه وقت بیش از یک ساعت برای تکنیک اختصاص دهند برنامه ریزی میکنند.

در اینجا باید از کتابی به نام Pianoforte Technique on an Hour a Day از Geoffrey Tankard نام برد که با توجه به پیشنهادات و شیوه های تمرینی ارائه شده، پیانیست ها میتوانند با تمرکز بیشتری تمرینات خود را در باره زمانی کوتاه انجام دهند.

تمرینات تکنیکی از این نوع برای پیانیست ها واقعا لازم است آنهم در دوره ای که نوازندگان حرفه ای بسیاری وجود دارند، داشتن تکنیک بالا یک مزیت محسوب میشود. شاید تشبیه یک نوازنده به ورزشکار و تمریناتی که باید برای حرفه ای شدن انجام دهد زیاد عجیب نباشد اما این تمرینات تنها صرف بالا بردن تکنیک نیست، بلکه توجه به عناصر اصلی موسیقی چون موزیکالیته نیز هدف اصلی یک نوازنده باید باشد.

برخی از پیانیست ها هنگامی که بر روی صحنه میروند احساس میکنند که تمامی تمرینات تکنیکی لازم را برای بدست آوردن موزیکی مناسب انجام داده اند اما برخی دیگر نیازمندند تا هر روز تمرینات تکنیکی را انجام دهند مانند Shura Cherkassky که تمرینات گام و آرپژ را آنهم در تمامی سر کلید ها هر روز انجام میدهد در مقابل (فقط كاربران عضو مجاز به دیدن لینک ها هستند) که خودش بیان میدارد تمریناتی از این قبیل را تنها به مقدار زمانی کمی انجام میدهد.

این مقدار از تمرین بنظر میرسد به توانایی های ذاتی و طبیعی نوازنده بر میگردد که شامل توانایی تمرینات بصورت ذهنی نیز میشود. یکی از تمرینات بسیار مهم برای یک نوازنده تمرینات ذهنی میباشد.

این اختلاف عقیده در نوع تمرین بصورت فیزیکی و ذهنی در بسیاری از پیانیست ها وجود دارد. بسیاری از آنها نمیخواهند این واقعیت را قبول نمایند که بیش از میزان توانشان تمرینات فیزیکی انجام میدهند و این تمرینات جز اینکه وقت آنها را بگیزد ارزش خاصی ندارد.

در طرف دیگر زمان بخاطر سپاری نت و قطعات بستگی زیادی به نوع تمرین شما دارد. برخی از نوازندگان ساعت به تمرین فیزیکی مشغول میشوند زیرا آنان به چیزی تکیه کرده اند که به حافظه عضلانی مشهور است. اما در طرف دیگر برخی از نوازندگان هستند که به سادگی به نت نگاه میکنند و با آنالیز آن در ذهن و بخاطر سپاری نکات مهم ظرف چند دقیقه آنرا اجرا مینمایند و دلیلی هم بر قوی تر بودن این دسته از نوازندگان بر دسته قبلی نیست بلکه آنها تنها با ذکاوتی بیشتر به تمرین میپردازند و بصورتی دیگر آنها تعادلی میان ذهن و عضلاتشان ایجاد میکنند!

مقاله ای از Richard Beauchamp
سخنرانی در کنفرانس BAPAM در شهر ادینبورگ در سال 1999
پاسخ با نقل قول

  #6  
قدیمی 30/03/2010
آواتار مهدی صمیمی
مهدی صمیمی مهدی صمیمی آفلاین است
مدیر بازنشسته بخش تخصصی موسیقی

کاربر نمونه ماه 

 

نام: مهدی صمیمی
جنسيت: مرد
شغل: نوازنده
محل سکونت: شیراز
مدرک تحصيلی: فوق دیپلم
پست: 1,367
سپاس: 301
از این کاربر 1,016 بار در 460 پست سپاسگزاری شده
اعتراض ها: 0
به این کاربر 14 بار در 10 پست اعتراض شده
چوب: 37,106
ارسال پیغام Yahoo به مهدی صمیمی
یک پیانیست چه نوع تمریناتی و به چه مقدار اجرا مینماید؟ (II)


برخی از نوازندگانی که به آرامی تمرین مینمایند دارای حساسیت بسیار بالایی بر روی کیفیت صدا دارا میباشند. برخلاف آنانی که سریع تمرین میکنند و شما هم اصلا دوست ندارید به آنها گوش دهید!

اما نکته دیگر
بنظر من گسترش دانش در زمینی تئوری و آنالیز موسیقی باید از همان ابتدا صورت بگیرد و این کار موجب میشود تا زمان بسیاری را که باید با پیانو سرو کله بزنید به حداقل برسد، شاید این نظر مخالفان بسیاری نیز داشته باشد.

در این جا نقل قولی از John Browning بیان میدارم: "هنرجویان همیشه فکر میکنند که استادشان در هنگام یاددادن ساز به آنان از فرمول محرمانه ای استفاده میکنند. در هر حال اگر این چنین است من بشخصه هرگز استفاده نکرده ام! بلکه به سادگی بارها و بارها قطعه را اجرا میکنم تا زمانی که آنرا از طریق قلبم احساس کنم."

همچنین شما باید رپرتوار خود را وسعت ببخشید. بسیاری از نوازندگان حرفه ای مجبورند رپرتوارهای بسیاری را در انگشتانشان آماده نگه دارند. این رپرتوار میتواند شامل بیست کنسرتو و یا بیشتر باشد بسیاری از 32 سونات بتهوون و یا 48 پرلود و یا فوگ باخ باشد و یا قطعات دیگر که جزو رپرتوارهای استاندارد باشد؛ سونات های موزار، شوبرت و بسیاری از آثار شوپن، شومان،برامس، لیست و بسیاری از آثار دبوسی، راول و غیره...

همچنین اضافه کردن آثار قرن بیستم از قطعات آهنگسازانی چون: Messiaen، Bartok، Stravinsky، Ligeti، Berio، Berg Shoenberg

اما واقعا چه رازی در اجراهای آنان وجود دارد که این قطعات که هر یک زبان خاص خود را دارا میباشد به این زیبایی اجرا مینمایند؟! بله، در قطعات معاصر گاهی خود آهنگساز نیز وجود دارد و میتواند به آنها کمک کند که واقعا راهنمای خوبی برای نوازنده است اما اجرای سایر قطعات از دوره های دیگر چه ؟

تمامی تمرینات ذکر شده در بالا نمیتواند نقطعه ای باشد برای رسیدن به این کیفیت. هیچ وقت تمرینات زیاد در زمینه گام و آرپژ نمیتواند شما را به این نقطه برساند، نکته ای که این نوازندگان به آن توجه میکنند، جستجو برای کشف رنگ و کیفیت صدا میباشد. تمرین و آزمایش در زمینه chord balancing و pedalling برای پیدا کردن بسیاری از رنگ هایی که امکان یافتنشان وجود دارد. در chord balancing انگشتان باید یاد بگیرند تا حداقل دو تن و حتی سه و یا چهار تن (tone) مختلف را بوسیله یک دست بنوازند (ملودی و همراهی).

یکی از قطعات سخت برای بسیاری از پیانیست ها اجرای آکوردهای (opening chord) کنسرتو شماره 4 بتهوون میباشد وقتیکه که هشت نت باید بصورت کاملا متعادل و بالانس نواخته شود، زمانیکه فرصتی برای لمس کلید ها و ایجاد ثبات و فشار مورد نظر وجود ندارد (هر نوازنده ای با رنگ صدای مختلفی آنرا به اجرا در می آورد که میتواند به تصور و ذهنیت وی از صدای مورد نظر باشد).

این تمرینات ذهنی و بالانس صدای انگشتان و یافتن رنگ های مختلف تنها برای پیانیست ها نیست، بلکه برای بسیاری از ساز ها نیز حاکم است. جدا از انجام این تمرینات آشنایی با دوره های موسیقی مانند باروک - رنسانس - کلاسیک و غیره آشنایی با خود آهنگساز و شیوه آهنگسازی وی، استیل های مختلف نوازندگی در دوره های موسیقی، مطالعه در زمینه نقاشی و شعر و ادبیات و مکتبهای موجود آن که بدون هیچ تردیدی بر موسیقی نیز تاثیر گذاشته است، باعث میشود تا اجرای مطلوبی را از قطعه مورد نظر بدست آورید.

در نهایت در فراسوی تمامی این تمرینات مقدماتی مهمترین چیزی که یک نوازنده بدنبال آن است شناخت روح و معنای قطعه است. نکته آخر اینکه نظر شخصی من این است که روزانه چهار ساعت تمرین برای رسیدن به تکنیکی مناسب کافی میباشد، هر چند در نهایت این شما هستید که باید قابلیت و توانایی خود را مورد آزمایش قرار دهید و با توجه به ظرفیت خود تمرینات خود را برنامه ریزی نمایید.

مقاله ای از Richard Beauchamp
سخنرانی در کنفرانس BAPAM در شهر ادینبورگ در سال 1999
پاسخ با نقل قول

  #7  
قدیمی 30/03/2010
آواتار مهدی صمیمی
مهدی صمیمی مهدی صمیمی آفلاین است
مدیر بازنشسته بخش تخصصی موسیقی

کاربر نمونه ماه 

 

نام: مهدی صمیمی
جنسيت: مرد
شغل: نوازنده
محل سکونت: شیراز
مدرک تحصيلی: فوق دیپلم
پست: 1,367
سپاس: 301
از این کاربر 1,016 بار در 460 پست سپاسگزاری شده
اعتراض ها: 0
به این کاربر 14 بار در 10 پست اعتراض شده
چوب: 37,106
ارسال پیغام Yahoo به مهدی صمیمی
انتخاب یک استاد پیانوی خوب


یافتن یک استاد پیانوی خوب نیاز به جستجو دارد، استادی که با شما یا فرزندتان درست کار کند، عامل بسیار مهمی برای ورود شما به عرصه نوازندگی پیانو و دنیای موسیقی محسوب می شود. از آنجایی که توانایی درست نواختن پیانو می تواند برای همه عمر شما سودمند باشد، بنابراین مهم است که از جلسات تدریس پیانو تا حد امکان استفاده ممکن را ببرید.

در نظر داشتن موارد زیر برای انتخاب یک استاد پیانوی برجسته می تواند برای شما مفید باشد.

روش آموزش
دو روش رایج آموزش پیانو، متد سوزوکی (Suzuki) و متد سنتی (Traditional) هستند. در روش سوزوکی هنرجو با شنیدن چندین باره آهنگ های آسان و پیش پا افتاده، نواختن آنها را می آموزند.

در متد سنتی تدریس پیانو، هنرجویان در ابتدا مقدمات تئوری، کلیدهای آسان را می آموزد و احتمالا با نت های گرد و سفید کار خود را آغاز می کنند و در مرحله بعد به نتهای سیاه، چنگ و ... که پیشرفته تر هستند، می رسد. او ابتدا تمرینها را با دست راست و چپ جداگانه اجرا می کند و پس از کسب مهارتهای لازم اجرای دو دستی را شروع می کند.

کتاب های بسیاری برای آموزش روش سنتی وجود دارد که در آنها آهنگ های بسیار ساده ای تعبیه شده است. آهنگ های ابتدایی تنها از چند نت استفاده می کنند و به تدریج در آهنگ های پیشرفته تر از کلیه نت های پیانو استفاده می شود.

هر دو متد مزایای خاص خود را دارا هستند اگر مطمئن نیستید، در ارتباط با هر دو روش با استادتان و شاگردانی که قبلا این متدها را تجربه کرده اند، صحبت کنید؛ پس از آن هر روشی را که مناسب تر یافتید، برگزینید. امروزه در کشور ما در بیشتر آموزشگاهها تکیه بر همین روش جا افتاده تر است.

مکان آموزش
راحتی و آسایش شما هنگام تعلیم ساز، نقش بسیار مهمی را در آموزش دراز مدت برعهده دارد. پیش از شروع آموزش از استادتان سئوال کنید که آیا او برای آموزش به منزل شما می آید یا شما باید به محل دیگری بروید؟ اگر برای شما مقدور است سعی کنید، استادی را برگزینید که یا به منزلتان بیاید یا محل تشکیل کلاس، چه منزل و چه آموزشگاه موسیقی، به محل سکونت، مدرسه یا محل کارتان نزدیک باشد.

در مقابل این عقیده، بسیاری از افراد آموزشگاه موسیقی را به منزل ترجیح می دهند چرا که در این حالت هنرجو ممکن است موضوع را جدی تر بگیرد. این انتخاب کاملا بستگی به سلیقه شخصی شما دارد.

مدت زمان کلاس
در اغلب موارد جلسات آموزش پیانو بین 30 تا 45 دقیقه است. بیشتر از این زمان، خصوصا برای کودکان بیش از اندازه طولانی خواهد بود. بهتر است والدین زمان کلاس به انضمام وقتی که صرف ایاب و ذهاب می گردد را با طاقت و حوصله کودکشان بسنجند.

با دانستن این نکته که استاد مورد نظر شما چه ساعت هایی در دسترس است، سعی کنید برنامه تان را با او طوری تنظیم کنید که حتما هر هفته کلاس داشته باشید.

میزان تجربه استاد
بدون تردید میزان تجربه هر استاد پیانو در امر تدریس، نکته مهمی در نحوه آموزش او خواهد بود. هر چه سابقه تدریس یک استاد بیشتر باشد، تعهد و مسئولیت پذیری اش بیشتر خواهد شد. به علاوه توانایی مربی در نواختن موسیقی در انتهای جلسات کلاس تاثیر بسیار زیادی در افزایش علاقمندی هنرجو به موسیقی خواهد داشت.

رسیتال
نظر استاد را در مورد برگزاری رسیتال جویا شوید. برخی از اساتید سالیانه رسیتال برگزار می کنند و برخی دیگر تمایلی به این کار ندارند. اگر برایتان مهم است، بهتر است در ابتدا در این مورد با او صحبت کنید.

تئوری موسیقی
آموزش نزد برخی از اساتیدی که در مراکز آموزشی به فعالیت مشغولند، نیاز به شرکت در آزمون های تئوری موسیقی دارد که معمولا یک یا دو بار در سال برگزار می شوند. مجددا اگر این نکته برایتان اهمیت دارد، دقت کنید که استادتان به چنین مراکزی وابسته نباشد هر چند اگر واقعاً به دنبال فرا گیری موسیقی هستید بالا بردن دانش تئوری می تواند برای شما بسیار مفید باشد.

کلاس های تابستانی
برخی از اساتید پیانو معمولا فصل تابستان را به استراحت می پردازند، اگر چنین باشد قطعاتی را برای تمرین در این بازه زمانی در اختیار شاگردان قرار می دهند و حتی ممکن است کتاب هایی در سطوح مختلف را برای کار و تمرین پیشنهاد نمایند.

هزینه کلاس
به هزینه هر جلسه و سیاست استاد مورد نظرتان در مورد جلساتی که به دلایل متعدد احتمال لغو آنها وجود دارد، دقت کنید. شاید استاد شما جلساتی را که به علت بیماری نتوانید در آنها شرکت کنید، رایگان حساب کند و شاید هم نه! در نظر گرفتن این نکات پیش از ثبت نام کردن، امری بسیار مهم است. در نظر داشته باشید که لزوما یک استاد گران قیمت نمی تواند بهترین انتخاب برای شما باشد.

مسابقات
برخی از اساتید پیانو به شدت درگیر برگزاری جشنواره ها و مسابقات متعدد محلی، منطقه ای و کشوری هستند. این مسئله ممکن است برای شما جذاب باشد و یا برعکس به نظرتان آزار دهنده برسد.

اگر هدف شما از فراگیری تنها نواختن پیانو برای سرگرمی باشد، ممکن است فشار و هیجانات ناشی از شرکت در چنین مسابقاتی به نظرتان کاذب و غیر ضروری برسد. برعکس اگر تصمیم دارید آموزش پیانو را به طور جدی دنبال کنید، عرصه های رقابتی به شدت برایتان سودمند خواهند بود.

فلسفه آموزش
آموزش پیانو در حقیقت از بسیاری لحاظ شبیه به یک سرمایه گذاری داراز مدت است چرا که قبل از هر چیز هزینه هنگفتی صرف خرید یا احیاناً اجاره ساز می شود. به علاوه سرمایه گذاری زمانی و هزینه مربوط به آموزش نیز ضروری است.

دقت کنید که استاد مورد نظر انتظار دارد شاگردانش چند ساعت در روز را به تمرین بپردازند و مطمئن شوید که با برنامه روزانه شما سازگاری دارد. اگر انتظارات استاد، بیش از زمان و توانی است که شما در اختیار دارید، بدون شک تجربه موفقی نخواهید داشت و بهتر است فرد دیگری را برگزینید.

مراجع
زمانی که در جستجوی یک استاد ممتاز هستید با دوستان، همسایگان و یا کارکنان فروشگاههای موسیقی مشورت کنید. ممکن است یک شخص صاحب صلاحیت پیشنهادی کاملا مناسب برای شما داشته باشد و به سرعت شما را به مسیر مورد نظرتان هدایت نماید.

پیانو سازی است که فرصت بسیار مناسبی را در اختیار افرادیکه درصدد شکوفایی استعدادهای موسیقیایی خود هستند، قرار می دهد. یک استاد پیانو ماهر برای پررورش عشق و علاقه شاگردان به این نوع موسیقی کاملا حیاتی است.
پاسخ با نقل قول

  #8  
قدیمی 30/03/2010
آواتار مهدی صمیمی
مهدی صمیمی مهدی صمیمی آفلاین است
مدیر بازنشسته بخش تخصصی موسیقی

کاربر نمونه ماه 

 

نام: مهدی صمیمی
جنسيت: مرد
شغل: نوازنده
محل سکونت: شیراز
مدرک تحصيلی: فوق دیپلم
پست: 1,367
سپاس: 301
از این کاربر 1,016 بار در 460 پست سپاسگزاری شده
اعتراض ها: 0
به این کاربر 14 بار در 10 پست اعتراض شده
چوب: 37,106
ارسال پیغام Yahoo به مهدی صمیمی
پیانو در موسیقی ایرانی (قسمت اول)



نخستین پیانو در حدود سال 1185 خورشیدی (1806 میلادی) به ایران آورده شد. این پیانو که مدتها در منزل عضدالدوله، پدر عین الدوله (صدر اعظم وقت) نگهداری می شد، با توجه به امکانات حمل و نقل در آن زمان از کوک خارج شده و تنها پنج اکتاو داشت هدیه ای بود از سوی ناپلئون بناپارت به فتحعلی شاه قاجار. بعدها ناصرالدین شاه در بازگشت از سفرهایش به اروپا، چند پیانوی استاندارد به تهران آورد. در دربار، نوازنده نامدار سنتور، محمد صادق خان (سرور الملک) با توجه به اندک شباهت هایی که میان مکانیسم کار سنتور و پیانو وجود دارد و همچنین با تغییر کوک ساز، به اجرای نغمه های ایرانی با پیانو روی آورد. شماری از افراد علاقه مند هم نزد وی به نواختن این ساز پرداختند که از آن میان باید به مشیر همایون شهردار (1348-1264) اشاره کرد.

مشیر همایون در کنسرت های انجمن اخوت برنامه هایی اجرا نمود و همراه با چند تن از دیگر نوازندگان برای ضبط صفحه به لندن سفر کرد. وی بعدها در تهران هم قطعاتی به صورت تکنوازی و نیز همراه با آواز رضا قلی میرزای ظلی، فرح انگیز و تار درویش خان به روی صفحه ضبط کرد. مشیرهمایون بیشتر در مشاغل دولتی بود ولی ضمن چندین سال ریاست شورای موسیقی رادیو، ارکستری به نام «ارکستر ویژه» نیز تشکیل داده بود.

به نظر می رسد نخستین پیانونواز ایرانی که این ساز را به شیوه درست نواخته غلامرضا مین باشیان (1314-1240) ملقب به «سالار معزز» است. وی که در شعبه موزیک دارالفنون در تهران و مدتی هم در کنسرواتوار سن پترزبورگ تحصیل کرده بود قطعه ای به نام «آواز ماهور: فانتری روی موتیف های ایرانی» (Fantasie sur des motifs persan “D’Avaz Mahour”) با کوک استاندارد برای پیانو آفرید که در روسیه به چاپ رسیده است. مین باشیان دوقطعه دیگر به نام های «پیش درآمد جدید ماهور» (بر اساس نغمه ای از رکن الدین خان) و «تصنیف ماهور برای پیانو» ساخته است.

پس از محمد صادق خان (سرور الملک)، اجرای نغمه های ایرانی با پیانو توسط نوازندگانی چون محمود مفخم و معتمدالممالک یحیائیان ادامه یافت. مفخم در تارنوازی نیز از شاگردان آقا حسینقلی بود و به موسیقی ایرانی آشنایی کامل داشت. به نوشته روح الله خالقی در کتاب «سرگذشت موسیقی ایران»، ریز زدن با انگشتان کوچک و شست به فاصله اکتاو در اجرای موسیقی ایرانی با پیانو از ابتکارات اوست که به وسیله نوازندگان بعدی نیز ادامه یافت. مفخم در صدد بود با این کار، مضراب ریز در تار را با پیانو تقلید نماید؛ در صورتیکه این روش برخلاف سبک ویژه پیانوست که نت مورد نظر و نت یک درجه بالاترش را به طور پی در پی و با تناوبی کمابیش تند به نام تریل به اجرا در می آورند.

محمود مفخم شاگردانی تربیت کرد که از میان آنها مرتضی محجوبی و حسین استوار به شهرت بیشتری دست یافتند. مرتضی محجوبی (1344-1279) در ده سالگی، عارف قزوینی را در کنسرتی همراهی نمود. وی از نخستین تکنوازانی بود که برای اجرای برنامه به رادیو تهران دعوت شد. «سبک نوازندگی او در پیانو به نحوی بود که تزیینات و تکیه های خاص موسیقی ایرانی را به خوبی نمودار می سازد و به ویژه ملودی هایی که با دست راست می نواخت واجد حالت های خاص آوازهای ایرانی است.»1 از محجوبی علاوه بر نواخته های گوناگون، بیش از بیست ترانه نیز برجای مانده است که از آن میان «کاروان» (با شعر رهی معیری و صدای غلامحسین بنان) بسیار معروف است. ظاهرا تنها نوازنده ای که به طور جدی از آموزش های محجوبی بهره گرفته فخری ملکپور است که از او یک کاست تکنوازی پیانو نیز منتشر شده است.

نوازندگانی که از آنها سخن گفته شد معمولا برای اجرای موسیقی ایرانی با پیانو کوک استاندارد ساز را تغییر داده و آهنگ های ایرانی را دودستی ولی به صورت تک صدایی می نواختند. بعدها جواد معروفی که علاوه بر موسیقی ایرانی با موسیقی کلاسیک غرب نیز آشنایی داشت برای اجرای موسیقی ایرانی با پیانو (بیشتر با کوک استاندارد) از دست چپ خود برای اجرای آکوردهای مناسب استفاده نمود و سبک تازه ای را در پیانونوازی ایرانی پدید آورد. وی ردیف موسیقی ایرانی را برای پیانو تنظیم کرد که نت آن همرا با اجرای معروفی در شش کاست منتشر شده است.

انوشیروان روحانی و اردشیر روحانی - شاگردان شاخص جواد معروفی - که در هنرستان موسیقی ملی نزد وی آموزش دیده بودند نیز به اجرای آهنگ های ایرانی به سبک خاص خود ادامه دادند و آثاری نیز با الهام از دستگاه های موسیقی ایرانی آفریدند. فعالیت انوشیروان روحانی البته بیشتر به ساخت ترانه برای خوانندگان متعدد و یا اجرای همان آثار با پیانو معطوف شد ولی اردشیر کار نوازندگی را به گونه ای جدی تر پی گرفت. او فراگیری پیانو و آهنگسازی را به ترتیب نزد امانوئل ملیک اصلانیان و توماس کریستین داوید ادامه داد و علاوه بر ساخت یک کنسرتو پیانو به نام «شُلیل» با الهام از ترانه های محلی که در سال 1352 به وسیله ارکستر انجمن ژونس موزیکال ایران به رهبری علی رهبری اجرا شد، دو آلبوم نیز به صورت تکنوازی پیانو همراه با محمد اسماعیلی (تمبک) اجرا و منتشر ساخت.

افلیا پرتو و مهین زرین پنجه از دیگر شاگردان جواد معروفی هستند که به فعالیت های محدودی در این زمینه مشغولند. حمید و سعید دیهمی نیز که نزد انوشیروان روحانی آموزش دیده اند در کالیفرنیا به فعالیت پیگیر در این زمینه مشغولند و رامین ذوالفنون نیز (در همان منطقه) با تغییر کوک پیانو آثاری به ضبط رسانده است که بیشتر با ساکسیفون حافظ مدیرزاده همراه است.

مرتضی محجوبی
پس از انقلاب 1357 با توجه به دگرگونی های وسیع در عرصه های فرهنگی و به ویژه موسیقی، اجرای موسیقی ایرانی با سازهای غربی همچون پیانو بسیار محدود گشت و از اواخر دهه 1370 نیز فعالیت در این زمینه، عموما با افت شدید کیفی دنبال شد.

افزون بر نوازندگان فعال در این زمینه از آغاز تا کنون، شماری از آهنگسازان ایرانی که تقریباً همگی در اروپا و آمریکا تحصیل کرده بودند قطعاتی برای پیانو آفریده اند که گرچه بیشتر در سبک های کلاسیک یا مدرن غربی ساخته شده ولی از رنگ و بوی ایرانی هم برخوردار است. از آن جمله باید به امین الله (آندره) حسین، فریدون فرزانه، مرتضی حنانه، هرمز فرهت، هوشنگ استوار، علیرضا مشایخی، شاهین فرهت، مهران روحانی، ایرج صهبایی، سعید شریفیان، کیاوش صاحب نسق، امیر مهیار تفرشی پور و ... اشاره کرد.

در اینجا همچنین باید یادی کرد از آلفرد ژان باتیست لومر (Alfred Jean-Baptiste Lemaire) ، استاد فرانسوی شعبه موزیک دارالفنون و چهره ای موثر برای شناساندن موسیقی غرب به ایرانیان که در اواخر سده نوزدهم میلادی به دستور مظفرالدین شاه قاجار و با یاری شماری از شاگردان شعبه موزیک دارالفنون همچون ارسلان ناصر همایون در مجموعه هایی مانند «آواز و تصنیف ایرانی» (Avaz et Tasnif Persans) تعدادی از نغمه های ایرانی را برای پیانو تنظیم کرد. بسیاری از کارهای پیانوی او در همان دوران در تهران و پاریس به طور محدود به چاپ رسید.

از دیگر آهنگسازان غیر ایرانی که از آنها آثار پیانویی بر پایه موسیقی شرق-ایران در دست است می توان به جرج ایوانویچ گوردیف (Georges Ivanovitch Gurdjieff)، آلبرت کتلبی (Albert W. Ketelbey) ، و شارل کوشلین (Charles Koechlin) اشاره کرد و بررسی آثار آنان مجال دیگری را می طلبد.

منبع:
1- سپنتا، ساسان. «چشم انداز موسیقی ایران». موسسه انتشاراتی مشعل، تهران، 1369، ص 179.
پاسخ با نقل قول

  #9  
قدیمی 30/03/2010
آواتار مهدی صمیمی
مهدی صمیمی مهدی صمیمی آفلاین است
مدیر بازنشسته بخش تخصصی موسیقی

کاربر نمونه ماه 

 

نام: مهدی صمیمی
جنسيت: مرد
شغل: نوازنده
محل سکونت: شیراز
مدرک تحصيلی: فوق دیپلم
پست: 1,367
سپاس: 301
از این کاربر 1,016 بار در 460 پست سپاسگزاری شده
اعتراض ها: 0
به این کاربر 14 بار در 10 پست اعتراض شده
چوب: 37,106
ارسال پیغام Yahoo به مهدی صمیمی
پیانو در موسیقی ایرانی (قسمت دوم)



هرمز فرهت (موسیقی شناس و آهنگساز نامی) در نوشتاری در دانشنامه ایرانیکا (Encyclopedia Iranica) به حضور این ساز در موسیقی ایرانی پرداخته که برگردان پارسی آن ارائه می شود:

بنا بر اطلاعات موجود، نخستین پیانویی که به ایران وارد شد هدیه ای بود از سوی ناپلئون بناپارت به فتحعلی شاه (نگ. خالقی، صص 8-157). بعید به نظر می رسد که این ساز کوچک و پنج اکتاوی که با رسیدن به تهران باید از کوک هم خارج شده باشد هیچگاه مورد استفاده قرار گرفته باشد.

در نیمه دوم سده نوزدهم میلادی، در پی دیدارهای ناصرالدین شاه از اروپا، شمار پیانوهای وارده شده به کشور رو به فزونی نهاد و به مرور در خانه معدودی از درباریان که در اروپا نیز به سر برده بودند جایگاهی برای آن پیدا شد.

همزمان با بنیان گرفتن شعبه موزیک در دارالفنون با حضور مدرسان فرانسوی برای آموزش نوازندگان برای گروه های موسیقی نظامی، جنبشی همراه با علاقه ای آشکار به موسیقی غرب به وجود آمد و به طبع آن، برای پیانو نیز استفاده ای فراتر از یک وسیله تزیینی در خانه اشراف پدید کرد.

گرچه نبود مدرسان باصلاحیت، عدم آشنایی با موسیقی پیانویی و خط موسیقی، وارد ساختن این ساز به حیات موسیقایی کشور را با دشواری بسیاری روبه رو ساخت ولی گیراییِ عظمت پیانو، هم از بابت ظاهر و هم از نظر صدا، کافی بود تا نوازندگان ایرانی را به نواختن آن ترغیب نماید.

برای اجرای موسیقی سنتی ایران با پیانو مشکلات اساسی وجود دارد. این ساز با توجه به ساختارش، برای کاربرد در زمینه موسیقی چندصدایی (پولیفونیک) در نظر گرفته شده است. طرح شستی ها در برابر نوازنده، استفاده از هر دو دست بطور مساوی را بدیهی می کند. وانگهی این کاملا طبیعی است که در زمانی هایی که نت های گوناگون باید به طور همزمان به صدا در بیایند ساز باید با همه انگشتان نواخته شود. این عوامل دست به دست هم داده اند تا برای اجرای آن نوع موسیقی که نه تنها در آن به کاربرد بیش از یک نت در آن واحد نیاز نیست بلکه فاقد بافت چندصدایی است که بیشتر جنبه بداهه پردازانه دارد، سازهای شستی دار نامناسب شوند.

فواصل در موسیقی ایرانی تعدیل شده نیستند و به متغیر بودن گرایش دارند. از آنجایی که در این موسیقی، چندصدایی وجود ندارد این [به اصطلاح ] تزلزل، مشکلی ایجاد نمی کند. محققاً انعطاف پذیری فواصل برای ارائه سرشت واقعی و عمیق این موسیقی، حتا مطلوب نیز هست ولی ارائه موسیقی ایرانی بوسیله یک ساز مکانیکی با پرده بندی ثابت، به گونه ای نامطلوب صورت خواهد گرفت.

به این انعطاف پذیری تونال می توان به بهترین شکل روی سازهایی با پرده بندی قابل حرکت همچون تار و سه تار، یا سازهای بدون پرده بندی مانند کمانچه، ویلن و یا سازهای بادی بدون کلید نظیر نی دست پیدا کرد ولی حتا سنتور ساز ایده آلی برای موسیقی ایرانی نیست چرا که برای اجرای مقام های گوناگون پیوسته باید کوک شود.

کوشش هایی برای چیره شدن بر ناسازگاری تونال پیانو به منظور اجرای فواصل مدهای ایرانی، از راه کوک های متفاوت صورت پذیرفته است. برای مثال، نت سی بمل در یک یا دو اکتاو در محدوده میانی ساز، در فاصله ای میان سی بمل و سی بکار کوک می شود. نتی که بر اساس تعیین بندی وزیری، سی کرن نامیده می شود و به وسیله آن می توان مدهایی چون شور، دشتی، ابوعطا، نوا و ... را در محدوده ای که دارای سی کرن هستند اجرا کرد. این در حالی است که با کوک کردن سی بمل به صورت معمول در دیگر اکتاوهای پیانو، می توان ماهور، بیات اصفهان، راست و ... را ارائه کرد.

این قبیل کوک های متعدد- برای رفع نیاز - با یک یا دو پرده بیشتر امکان پذیر می شد. ولی در هر رو این راه حل، شدیدا غیرقابل قبول و بی اعتنا به این واقعیت است که فواصل تعدیل شده و ثابت پیانو در تضاد اساسی با کلیه فواصل در موسیقی ایرانی است.


انوشیروان روحانی
مغایرت بیشتر از آنجا پدید می آید که موسیقی ایرانی دامنه صوتی محدودی، کمابیش برابر با گستره صداهای آلتو و تنور، را مورد کاربرد قرار می دهد. صدای همه سازهای بومی به همین گستره محدود می شود و در موسیقی آوازی [ایران] نیز بسیار غیرمعمول است که یک باس یا یک سوپرانوی واقعی داشته باشیم حال آنکه گستره صوتی پیانو از هفت اکتاو فراتر می رود. سرشت و صدادهی موسیقی ایرانی اساسا به گونه ای است که در آن، کاربرد بخش های بسیار زیر یا بسیار بم پیانو جایی ندارد و چنانچه پیوسته بخش های زیر و بم را حذف کنیم از توانایی هایی ساز چشم پوشی کرده ایم.

نخستین نوازنده ایرانی که به شیوه پیانو نوازی در موسیقی ایرانی شکل داد محمد صادق خان، نوازنده نامدار سنتور در درباره ناصرالدین شاه بود. استادان بعدی بعدی پیانو در موسیقی سنتی، مشیر همایون شهردار (1970-1885)، مرتضی محجوبی (1965-1901) و جواد معروفی (1993-1915) بودند و شیوه نوازندگی نیز اندک اندک شکل سنتورنوازی به خود گرفت.

[در این شیوه] بداهه نوازی بیشتر با دست راست و چنانچه دست چپ نیز به کار برده شود، ملودی با هم و به صورت اکتاو نواخته میشود. نت هایی با زمان طولانی به صورت ترمولو در فاصه اکتاو نواخته می شود که تقلیدی است از مضراب ریز در تار و سنتور و نکته های ظریف نوانس و اجرا همچون لگاتو، استاکاتو، مارکاتو، لجیرو، اسفورزاندو هم در آن جایی ندارند.

در سده بیستم شماری از اجراکنندگان از موسیقی غرب الهام گرفتند و به صورت پراکنده، آکوردهای همراهی کننده را بیشتر به صورت آرپژ با دست چپ، به کار گرفتند. [در این همراهی ها] تنها آکوردهای ابتدایی تونیک، زیر نمایان و نمایان به کار گرفته می شد.

به نظر نمی رسد که نامناسب بودن افزودن هارمونی تریاد آن هم در ابتدایی ترین سطح به یک موسیقی مدال و مونوفونیک مانع از ادامه از این کار از سوی آن نوازندگان شده باشد چرا که حتا برخی می پنداشند که از این رهگذر، موسیقی بومی را مدرن کرده و گسترش می دهند.

کتابنامه :

- خالقی، روح الله. «سرگذشت موسیقی ایران»، انتشارات ابن سینا، تهران، 1333.
- سپنتا، ساسان. «چشم انداز موسیقی ایران»، موسسه انتشاراتی مشعل، تهران، 1369

* Farhat, Hormoz. “Piano in Persian Music”. Encyclopedia Iranica, New York, 2004.
پاسخ با نقل قول

  #10  
قدیمی 30/03/2010
آواتار مهدی صمیمی
مهدی صمیمی مهدی صمیمی آفلاین است
مدیر بازنشسته بخش تخصصی موسیقی

کاربر نمونه ماه 

 

نام: مهدی صمیمی
جنسيت: مرد
شغل: نوازنده
محل سکونت: شیراز
مدرک تحصيلی: فوق دیپلم
پست: 1,367
سپاس: 301
از این کاربر 1,016 بار در 460 پست سپاسگزاری شده
اعتراض ها: 0
به این کاربر 14 بار در 10 پست اعتراض شده
چوب: 37,106
ارسال پیغام Yahoo به مهدی صمیمی
نغمه هاي بومي ايران با پيانو


گیتی آجودانی، پیانیست ایرانی مقیم واشینگتن، به تازگی آلبومی جدید با نام «خاطرات ایران» در آمریکا منتشر ساخته است. این آلبوم دربرگیرنده بیست ترانه محلی از مناطق مختلف ایران همراه با چهار اثر به نام های «پرلود»، «فانتزی ژیلا»، «خواب های طلایی»، «راپسودی اصفهان» اثر جواد معروفی (1371-1294) و ترانه «مرا ببوس» اثر مجید وفادار(1354-1291) است.

ترانه های محلی اغلب بر اساس مجموعه چهار جلدی «ترانه های محلی ایران برای پیانو» (تنظیم : سیاوش بیضایی) اجرا شده اند ولی دو نمونه از آنها و همچنین اثر مجید وفادار، توسط گیتی آجودانی برای پیانو تنظیم شده است. آثار جواد معروفی نیز با اندک تغییراتی بر اساس تنظیم خود او اجرا شده اند. اجرایی که در این آلبوم از این قطعات به گوش می رسد، برخلاف آنچه قبلا در ایران منتشر شده، دارای بالانس و به خوبی گویای اجرا به وسیله یک پیانیست حرفه ای است.

گیتی آجودانی، متولد 1325 در تهران، مقدمات نوازندگی پیانو را در سن پنج سالگی از خدیجه صدقی (بهبود) در تهران فرا گرفت و در سن هفت سالگی، همراه با خانواده، راهی آمریکا شد. وی تحصیلات خود را در رشته نوازندگی پیانو تا دریافت فوق لیسانس در کنسرواتوار موسیقی بُستُن پی گرفت و همچنین به اخذ دیپلم هنری در رشته «اجرا» از کنسرواتوار نیوانگلند نایل آمد. وی در فصل هنری 57-1356 برنامه های گوناگونی در ایران اجرا کرد که از آن میان می توان به کنسرتی با ارکستر مجلسی رادیو و تلویزیون ملی ایران در شیراز اشاره نمود.

"دو به دو" با تنظیم سیاوش بیضایی و پیانوی گیتی آجودانی

آجودانی از بیست و پنج سال پیش در آمریکا اقامت گزیده و در زمینه تکنوازی و تدریس پیانو فعال بوده است. برنامه های او همیشه به اجرای آثار کلاسیک اختصاص داشته ولی در سی.دی اخیر، کارها همه ریشه در موسیقی ایران دارند. آجودانی در گفت و گویی که با او داشتم، نخست از دلایل چرخش ناگهانی خود از موسیقی کلاسیک به موسیقی ایرانی سخن گفت: «دلیل اصلی به سفر سه سال پیش من به ایران بر می گردد. همراه با بستگانم از بسیاری از آثار تاریخی ایران دیدن کردم و یک دفعه به خود گفتم من تمام عمرم را وقف موسیقی کلاسیک کرده ام ولی خون من ایرانی است؛ چرا هیچ وقت موسیقی ایرانی نزده ام؟! ناگهان علاقه زیادی به موسیقی ایران پیدا کردم و شاید خواستم از طریق موسیقی ایرانی به اصل خودم بازگردم و به خارجی هایی که این موسیقی را نمی شناسند هم معرفی کنم. ابتدا چند قطعه را خودم برای پیانو تنظیم کردم ولی در همان سفر به ایران، کتاب هایی پیدا کردم از آهنگسازی به نام سیاوش بیضایی که ترانه های محلی را با زیبایی فراوان برای پیانو تنظیم کرده بود و من در بروشور سی.دی نامش را نوشته ام و از او سپاسگزاری کرده ام که این کتاب ها را با زحمت زیاد منتشر کرده است. تنظیم هایش نشان می دهد که موزیسین بسیار خوبی است. تنظیم های او برای من از بابت آشنا شدن با ترانه های محلی بسیار مفید واقع شدند.

"واسونک" با تنظیم سیاوش بیضایی و پیانوی گیتی آجودانی

- در تنظیم هایی که خودتان انجام داده اید، بیشتر خواسته اید به اصل اثر وفادار بمانید یا اینکه ملودی ها را گسترش هم داده اید؟
- تغییرات همیشه در اجرای مجدد از یک اثر وجود دارد، چون هر کس برداشت خودش را از آهنگ دارد ولی سعی کردم تا آنجا که ممکن است نتی را عوض نکنم. آهنگ های جواد معروفی را هم که در اصل برای پیانو نوشته شده را به همان صورتی که خودش نوشته بوده اجرا کرده ام.

- در برنامه های تکنوازی (رسیتال هایی) که در آمریکا داشته اید هم هیچوقت قطعه ایرانی زده اید؟
- اتفاقا در همین مدت کوتاهی که این سی.دی. در آمریکا منتشر شده، برنامه هایی داشته ام که تنها آهنگ های ایرانی اجرا کرده ام. برایم بسیار غیرمنتظره بود که نه تنها ایرانی ها، بلکه بسیاری از خارجی ها هم از آن استقبال کردند.

- آشنایی خودتان با موسیقی ایرانی در چه حد است؟ هیچ وقت یک ساز ایرانی کار کرده اید یا بیشتر به عنوان شنونده با موسیقی ایرانی تماس داشته اید؟ - بیشتر به عنوان شنونده ولی کسی که در شناخت من از موسیقی ایرانی بسیار تاثیر گذاشت، پدر فرزندانم، فرید فرجاد بود که همانطور که می دانید، ویلن نواز بسیار خوبی است. نخستین تجربه های من با موسیقی ایرانی از راه نوازندگی او بود.

- فعالیت فعلی تان در زمینه موسیقی چیست؟
- برای سال آینده برای چند کنسرت برنامه ریزی کرده ایم. البته قطعات کلاسیک خواهند بود ولی بین آنها حتما قطعات ایرانی هم اجرا خواهم کرد چون موسیقی کلاسیک همه جا اجرا می شود و در دسترس همه هست ولی موسیقی ایرانی را به ندرت می شناسند.

- برای پیانیست های جوانی که در ایران آموزش می بینند صحبت خاصی دارید؟
- اگر واقعا می خواهند به دنبال موسیقی بروند امیدوارم بدانند که به هیچ عنوان رشته ساده ای نیست. از وضعیت آموزش موسیقی در ایران اطلاعی ندارم ولی حتما استادان خوبی وجود دارند. تا حد امکان باید با نوازندگان خوب کار کنند و اگر برایشان امکانی وجود دارد که برای ادامه آن به خارج از کشور بیایند فکر می کنم اروپا بسیار مناسب تر از آمریکاست. در آمریکا به موزیسین ها کمک چندانی برای جلو افتادن نمی شود ولی در اروپا محیط برای پیشرفت مساعد تر است. شما در هر نقطه اروپا که بروید یک ارکستر سمفونیک خوب، یک اپرای خوب وجود دارد و به هنر اهمیت بیشتری می دهند. در آمریکا هم به پول بیشتری نیاز دارید و هم اشخاصی در مراکز مختلف که بتوانند به شما کمک کنند.

- و در پایان...؟
- فقط مایلیم سپاسگزاری کنم از مهری ناصر دیهیم که برای تهیه سی.دی «خاطرات ایران» مرا صمیمانه یاری داد.

* * *

سیاوش بیضایی خسته از برنامه های فشرده اجرایی و آموزشی با دا نشجویان نوازنده و دلخور از انحلال ارکستر دانشگاه که با کوشش فراوان پایه گذاری کرده بود، لبخند کمرنگی می زند که تنظیم های وی از ترانه های محلی ایران برای پیانو بالاخره مورد توجه قرار گرفته و به روی سی.دی. آمده است. بیضایی حرف های زیادی برای گفتن دارد ولی مشخص نیست که چرا از اهالی مطبوعات کسی به سراغش نمی رود؟ در هر صورت، ظاهراً این طلسم شکسته شد!

سیاوش بیضایی (متولد 1332) پس از پایان تحصیل در رشته الکترونیک در دانشکده فنی دانشگاه تهران به تحصیل در رشته موسیقی دانشکده هنرهای زیبا پرداخت. در سال 1363 برای ادامه تحصیل در رشته های آهنگسازی، موسیقی الکترونیک و صدابرداری راهی آلمان شد. وی چندین سال است که در کنار فعالیت های آهنگسازی به تدریس در دانشگاه هنر مشغول است. از آثار وی می توان از «صدای پای آب» (برای نمایشگر و موسیقی الکترونیک)، «کابوس» (برای ارکستر بزرگ)، «شور» (برای دو ویلنسل) و «ماهور» (برای پیانو) نام برد. وی پیش از سخن گفتن درباره اجرا و انتشار تنظیم هایش در آمریکا، از وضعیت ارکستر دانشگاه گفت:

گیتی آجودانی
«ارکستر سمفونیک دانشجویان موسیقی دانشگاه هنر که از سال 1380 تا 1382 فعال بود متاسفانه حدود یک سال پیش به دستور رییس دانشکده و به دلایلی که هنوز بر خود من هم روشن نیست منحل شد. پس از سه کنسرتی که با این ارکستر اجرا کردیم قرار شد فعالیت هایمان را گسترش دهیم حتی قرار شد تمرین هایمان به جای کرج در تهران و در تالار فارابی انجام شود و از بچه های هنرستان هم کمک بگیریم که قضیه انحلال ارکستر پیش آمد و جالب اینجاست که به من به عنوان مؤسس و مدیر هنری ارکستر حتی خبر هم ندادند! »

- مختصری از سابقه تنظیم آهنگ های ایرانی برای پیانو بگویید.
- تا حد اطلاع من، اساساً نخستین تنظیم ها از موسیقی ایرانی برای پیانو توسط آلفرد لومر (موسیقی دانان فرانسوی و مدرس موسیقی در شعبه موزیک مدرسه دارالفنون) و غلامرضا مین باشیان (سالار معزز) انجام شد. پس از آنها این کار در حقیقت به صورت یک رسم در میان آهنگسازان ایرانی که در رشته موسیقی کلاسیک تحصیل کرده بودند درآمد که تعدادی از ترانه های محلی کشورشان را برای پیانو یا سازهای دیگر بنویسند. این موضوع را شما در دیگر نقاط دنیا هم می بینید. در روسیه از گلینکا، چایکوفسکی و ریمسکی کورساکف گرفته تا گریگ و برامس و دورژاک در اروپا و در سده بیستم هم که بارتوک به عنوان یکی از شاخص ترین آهنگسازان رد این زمینه است. یک سنت شده است و البته طبیعی است که آهنگسازان بخواهند موسیقی ملی خودشان را به یک زبان بین المللی بنویسند و به گوش همه مردم جهان برساند.

در ایران هم به همین شکل این جریان ادامه داشته است ولی تنظیم ها برای پیانو خیلی زیاد نیست. به طور پراکنده فعالیت هایی شده، ولی به صورت مجموعه منتشر نشده است. به استثنای یک سری آثاری که در چند سال اخیر از احمد پژمان به چاپ رسید. تنظیم هایی هم برای آواز گروهی یا آواز و پیانو از روبیک گریگوریان سالها پیش منتشر شده است. تنظیم دیگری برای پیانو سراغ ندارم شاید پراکنده در کتاب ها چاپ شده باشد که بطور جدی به آنها نگاه نشده است.

- خودتان کار روی ترانه های محلی را از چه زمانی آغاز کردید و اصلاً چه شد که به فکر تنظیم این تعداد ترانه برای پیانو افتادید؟
- این علاقه ای بود که از همان ابتدای کارم داشتم. علاقه به موسیقی سرزمین خودمان و علاقه به نوشتن قطعه برای پیانو. فکر می کنم نخستین کارهایم در این زمینه به اوایل دهه 1360 باز می گردد زمانی که دفتری کوچه به نام «ترانه های محلی برای پیانو» در تهران منتشر کردم و پانزده ترانه در آن منظور شده بود. سری های بعد در دهه 1370 به چاپ رسید. کاری بود که احساس می کردم جایش خالی است. البته این کار بخشی از فعالیت های من بود.

- در تنظیم این ترانه ها برای پیانو آنها را گسترش هم دادید یا کاملا به اصل ترانه ها توجه داشتید؟
- در وهله اول می خواستم ترانه ها به شکل اصلی شان معرفی شوند. ملودی ها را تا آنجا که ممکن بود دستکاری نکرده ام مگر تغییراتی بسیار جزیی که برای انتقال روی پیانو اجتناب ناپذیر است. از طرفی می خواستم این تنظیم ها را در اختیار تمام کسانی که پیانو کار می کنند قراردهم. یعنی جزو رپرتوار پیانو قرار بگیرد نه یک چیزی که فقط عده ای خاص می زنند برای همین، ترانه ها را به شکل قطعات بزرگ گسترش ندادم.

به جز یکی در مورد جزیی. در حقیقت تنها ملودی معرفی می شود و امکان هارمونی گذاری اش. چیزهایی به اصل ملودی اضافه شده یک مقدمه است؛ یک میان نوازی است و یک بخش پایانی که به اصطلاح، قطعه را می بندد. ضمناً بچه هایی که پیانو زدن را شروع می کنند دوست دارند موسیقی خودشان را هم با آن بزنند. به ویژه کسانی که در خارج از کشورهستند به این کار بیشتر نیاز دارند. این احساس دوری و همچنین ارتباط با فرهنگ خودشان و شناساندن آن در آنها قوی تر است. به همین دلیل می خواستم این کارها در دسترس نوازندگان پیانو از حد پایه تا بالاتر قرار بگیرد. این تاثیر را واقعا می بینیم که بچه ها واقعا خوشحالند که این قطعات را در اختیار دارند و می توانند در کنار قطعات آهنگسازان دیگر روی پیانو بزنند.

- به جز پنج جلدی که از این ترانه ها در ایران به چاپ رسانده اید در آلمان هم تعدادی کار منتشر کرده اید. آیا قطعات آن مجموعه گزیده ای از همین ترانه های چاپ شده در اینجاست یا با تنظیم متفاوتی عرضه شده اند؟
- آن مجموعه گزیده ای است از همان صد ترانه ای که در ایران چاپ شده است. وقتی این کارها منتشر شد من گزیده ای از آن را برای مؤسسه برنرایتر در شهر کاسل (آلمان) فرستادم که یکی از موسسات معتبر در آن کشور است. آنها نیز در سال 1995 کارها به چاپ رساندند و انعکاس مثبتی نیز در مطبوعات آنجا داشت.

- مایل نبودید این کاری که روی ترانه های محلی ایران انجام داده اید، روی بخش هایی از ردیف که چنین قابلیتی دارد هم انجام دهید؟ یا اینکه فکر می کنید ردیف را اصلاً نباید برای پیانو تنظیم کرد و ترانه های محلی برای این کار مناسب ترند؟
- من شخصاً تمایلی به حذف ربع پرده ها ندارم. حتی در جاهایی که می گویند ظاهرا شبییه به موسیقی غرب است (مثل ماهور و راست پنجگاه) باز هم در برخی گوشه ها ربع پرده ها وارد می شوند یعنی ما در حقیقت در ردیف موسیقی ایرانی جایی را نداریم که ربع پرده خودش را نشان ندهد. به همین دلیل باید خیلی چیز ها را کنار گذاشت.

مگر اینکه به یک دلایلی بخواهیم تنها بخش هایی از آن را برای پیانو تنظیم کنیم که جواد معروفی این کار را کرد. من در کتاب جان تامسون که برای کودکان نوشته بودم بخش هایی از ردیف را به طور ساده تنظیم کرده ام و در آنجا هدفم صرفا آشنا کردن بچه ها با حال و هوای ردیف بود نه تنظیم ردیف برای پیانو. یک قطعه هم به نام «ماهور» برای پیانو منتشر کرده ام که در آن هم یک الهام کلی از این دستگاه گرفته شده است. در کل به کار روی ردیف علاقه مند هستم ولی بدون خدشه وارد کردن به آن. با حذف ربع پرده ها اصلا موافق نیستم و فکر می کنم حذف ربع پرده ها نمایانگر ناتوانی آهنگسازان در استفاده از آن است.

- تنظیم ترانه های محلی برای پیانو را همچنان ادامه می دهید یا کارها همین هایی است که تا کنون به چاپ رسیده ؟
- در حال حاضر حدود پانزده ترانه دیگر را هم آماده کرده ام ولی تعدادی که می توانم تنظیم کنم خیلی بیشتر از اینهاست. به دلیل فعالیت های آهنگسازی و آموزشی کمتر برای این کار وقت پیدا می کنم ولی مهمتر از اینها این است که با همین مجموعه هایی هم که تا حالا منتشر شده در ایران برخورد چندان خوبی نمی شود و من شور و شوق زیادی برای انتشار جلدهای بعدی ندارم.

در حال حاضر مجموعه هایی که چاپ کرده ام به درستی پخش نمی شود. پخش کتاب در ایران مانند پخش برنج و روغن و شکر، مافیایی انجام می شود! من یکی دو بار با مراکز پخش برای این مجموعه ها صحبت کردم ولی پس از صحبت با آنها ترجیح دادم که کارهایم را اصلا توزیع نکنم تا اینکه با چنین افرادی کار کردم و الان مجموعه ها تنها در چندین فروشگاه موسیقی در تهران عرضه می شوند.

- اصل ترانه ها را در محل گردآوری کرده اید یا اینکه از کتاب هایی که در زمینه موسیقی محلی به چاپ رسیده استفاده کرده اید؟
- « بخشی از آنها را از گردآوری های لطف الله مبشری، امین شهمیری، فوزیه مجد، محمد تقی مسعودیه که به صورت کتاب چاپ شده بود استفاده کردم. بخشی هم از نوار های موجود در بازار استفاده کردم و این اواخر هم خودم در بلوچستان تعدادی گردآوری کرده ام که هنوز رویشان کار نکرده ام. تنها باز هم متاسفم که که همانطور که از انتشار سی.دی. خانم آجودانی در آمریکا بر می آید به اینگونه کارها در خارج از کشور اهمیتی خیلی بیشتری داده می شود تا در اینجا. من خودم تعدادی از این مجموعه ها را به همکارانم که پیانو تدریس می کنند داده ام که هیچکدامشان از آن استفاده نکردند. ظاهرا همیشه این روحیه در ما وجود دارد که آنچه خود داریم از بیگانه تمنا کنیم!! »
پاسخ با نقل قول
پاسخ

سایت های اجتماعی



کاربران در حال دیدن تاپیک: 1 (0 عضو و 1 مهمان)
 

(نمایش-همه کاربرانی که این تاپیک را مشاهده کرده اند : 3
amf2537sh, farab, Medusa
ابزارهای تاپیک جستجوی این تاپیک
جستجوی این تاپیک:

جستجوی پیشرفته

قوانین ارسال
شمانمی توانید تاپیک جدید ارسال نمایید
شمانمی توانید پاسخی ارسال نمایید
شمانمی توانید پیوست ارسال نمایید
شمانمی توانید پست های خود را ویرایش نمایید

کد بی بیفعال است
شکلک ها فعال است
کد [IMG] فعال است
کدهای HTML غیر فعال است

مراجعه سریع


زمان محلی شما با تنظیم GMT +4.5 هم اکنون 13:37 میباشد.


Powered by vBulletin® Version 3.8.4
Copyright ©2000 - 2014, Jelsoft Enterprises Ltd.
Copyright © 2006 - 2014 ParsiKing. All Rights Reserved to Parsiking Group
دامین های زیر جهت ارائه خدمات در مالکیت سایت پادشاه ایرانی می باشد
parsiking.com - parsiking.biz - parsiking.org - parsiking.net - parsiking.in - parsiking.ir
vBCredits v1.4 Copyright ©2007 - 2008, PixelFX Studios