بمب افكن سنگين ودوربردواستراتژيكb-58 :

[Alireza_Mahan23]

B-58
ااولین بمب افکن مافوق صوت جهان، همان بمب افکن B-58 ملقب به هاستلر می باشد که اولین بار در سال 1954 برای نیروی هوایی آمریکا سفارشداده شد. از ابتدای عمر عملیاتی این هواپیما، هاستلر رکوردهای جدیدی را از خودبرجای گذاشت که ممکن است دیگر هیچ گاه این رکوردها به وسیله هواپیمای بمب افکننظامی دیگری شکسته نشود.





بی 58 هواپیمایی بی نظیر در کلاس و حد و اندازه های خود است که می تواند بابیش از دو برابر سرعت صوت پرواز کرده، هدف ها را از ارتفاع 20 کیلومتری شناساییکرده و از دیده شدن توسط رادار با پرواز کردن در ارتفاع پایین 200 متر با سرعتبالای صوت، خودداری کند. در ارتفاعات، این هواپیما همانطوری که گفته شد می تواندبسیار بالاتر از این سرعت ها به کروز و گشت زنی بپردازد که هیچ بمب افکن دیگری درجهان قادر به انجام این کار نیست. این بمب افکن با چهار موتور، دقیقاً از همانموتورهای به کار رفته در هواپیمای اف-4 فانتوم، یعنی موتورهای توربوجت GE J-79 که هریک کششی معادل 15.000 پوند در حالت پس سوز دارند،بهره می برد.






هاستلر می تواند فاصله 7.000 کیلومتری را بدون سوخت گیریمجدد طی نماید که رقم بسیار خوبی برای یک بمب افکن در این کلاس است. با انجام سوختگیری هوا به هوا، این بمب افکن به یک بمب افکن میان قاره ای تبدیل می شود که قادراست به طور نامحدود به هر منطقه از جهان پرواز کند. سیستم های بمب افکنی اینهواپیما، حدود 10 برابر دقیق تر از نمونه های قبلی خود است در حالی که حدود دو سومفضای آن ها را اشغال کرده و وزنی تنها نصف آن ها دارد

ساختار بدنی این هواپیما با استفاده از بدنه لانه زنبوری و توخالی و همچنینطراحی مثلثی شکل، آن را برای پرواز در سرعت های مافوق صوت بسیار مناسب می سازد. اینهواپیما ساخت شرکت کانویر است که بعدها به جنرال داینامیکز تغییر نام داد. هاستلراز معدود هواپیماهای آمریکایی است که از بال های دلتا شکل بهره می جوید در حالی کهاین نوع طراحی به وفور در جنگنده های اروپایی یافت می شود. این بمب افکن، اولینهواپیمای مافوق صوت جهان است که موتور های آن در خارج از بدنه و در زیر بال ها نصبگشته اند. طول این هواپیما، حدود 30 متر و طول دو سر بال های آن حدود 17 متر میباشد که ابعادی نسبتاً متوسط است.

هاستلر دارای سه خدمه در کاکپیت های جداگانه است که به ترتیب از جلو به عقبخلبان، افسر تسلیحات نظامی و ناوبر یا مهندس پرواز می باشد. این هواپیما می تواندبا حداکثر وزنی معادل 76 تن از زمین تیک آف یا برخاست نماید. مهمترین ویژگی این بمبافکن توانایی حمل سلاح اتمی می باشد که قادر است در زیر بدنه و همچنین در زیر بالها بمب های اتمی را حمل و در بمباران به کار گیرد. سرانجام به دلیل هزینه های بالاینگهداری و از دست دادن امکان حمل تسلیحات بیشتر در مقابل سرعت در سال های 1960، بهتدریج تلاش ها در جهت هرچه کمرنگ تر ساختن نقش این بمب افکن افسانه ای به عمل آمدهوسرانجام پس از تولید 116 فروند از این هواپیما، هاستلر در ژانویه 1970 پس از 20سال خدمت بازنشسته گردید و بمب افکن جدید تر F-111 که یکبمب افکن نسبتاً سبک وزن و یک جنگنده تهاجمی نیز است، جایگزین هاستلرشد.

مشخصات:

نوع كاربرد: بمب افكن
شركت سازنده: كانوير
تعداد خدمه: 3 تفر شامل ناوبر خلبان و افسر تسليحات
آخرين قيمت: 12442000
نيروي محركه: 4 عدد جنرال الكتريك مدل J79s با پس سوز و با تراست 15000 پوند
طول: 29.49 متر
عرض: 17.32 متر
ارتفاع:9.58 متر
وزن خالي: 25200 كيلو گرم
حداكثر وزن: 74000 كيلو گرم
حداكثر سرعت: 2132 كيلومتر بر ساعت
حداكثر ارتفاع پروازي: 64800 پا
حداكثر برد: 7080 كيلومتر
تاريخچه: اولين پزواز در 11 نوامبر 1956 و پايان خدمت ان در سال 1970 ميلادي بوره و تاكنون 116 فروند از ان ساخته شده است
__________________
منبع:پاكيروس

[Alireza_Mahan23]

بمب افكن b-52 - 03-26-09, 18:52
بمب افكن B-52 (موسوم به BUFF) يعني (پسر چاق زشت) يا Big Ugly Fat Fellow به عنوان اولين بمب افكن اتمي نيروي هوايي ايالات متحده شناخته مي‏شود كه قابليت حمل و پرتاب موشكهاي كروز را به همراه برد پروازي زياد به همراه دارد.



اين بمب افكن زيرصوت، حداكثر در ارتفاع 50000 پايي (حدود 15000 متري) مي‎تواند پرواز كند. همچنين حمل بمبهاي هسته‏اي يا بمبهاي معمول به همراه دقت زياد در پيدا كردن اهداف از پيش تعيين شده از قابليتهاي اين بمب افكن است.
انعطاف پذيري اين هواپيما در جريان جنگ ويتنام و پس از آن در عمليات طوفان صحرا به اثبات رسيد. حمله و ايجاد خسارات فراوان به مراكز تجمع نيروها، تاسيسات و سنگرهاي مستحكم زيرزميني گارد رياست جمهوري عراق از اين جمله است.
جنگ خليج فارس، حاوي يكي از سنگين‏ترين نبردهاي تاريخ جنگهاي هوايي بود. بي52 ها (مدلH) از پايگاهشان در Barksdale و LA رهسپار جنگ مي‏شدند. پرتاب بمبهاي معمول و موشكهاي كروز و بازگشت به پايگاهشان، چيزي حدود 35 ساعت به طول مي‏انجاميد: يك عمليات بدون توقف.
به طور دقيق تعداد 774 فروند بي52 تاكنون ساخته شده است كه تنها مدل H كه به تاريخ اكتبر 1962 تحويل نيروي هوايي شده است مشغول پرواز و انجام وظيفه مي‏باشد.
تاكنون 102 فروند B-52H ساخته شده است كه نخستين پرواز اين مدل به تاريخ مي 1961 انجام پذيرفت. مدل H تا 20 فروند موشك دوربرد كروز مي‏تواند حمل كند. همچنين مدل H مي‎تواند موشكهاي نسل قديم كروز را كه مدل G در جريان عمليات طوفان صحرا به كررات استفاده نمود، حمل و پرتاب نمايد.
پايگاههاي هوايي موجود در Barksdale و Minot محل اصلي نگهداري بي52 ها هستند. پروازهاي آزمايشي نيز از هر دو پايگاه نامبرده انجام مي‏شود. در Barksdale تعداد 58 فروند و در Minot تعداد 36 فروند B-52H نگهداري مي‎شود.

جزئيات
در يك نبرد معمول، بي52 عمليات خود را به جهت جلوگيري از پيشروي دشمن انجام مي‏دهد از جمله مي‏تواند به يگانهاي دريايي دشمن شليك كند. در جريان عمليات طوفان صحرا، بي52 ها 40% از كل بمبهاي انداخته شده توسط نيروهاي ائتلاف را پرتاب كردند.
همچنين اين بمب افكن در دريا نيز به طور خيلي قدرتمند مي‏تواند در انجام عمليات ضدكشتي و مين روبي انجام وظيفه نمايد. براي مثال تنها دو فروند بي52 ظرف دو ساعت، مي‏توانند مساحتي بالغ بر 140000 مايل مربع (364000 كيلومتر مربع) از سطح اقيانوس‏ها را زير نظر و كنترل داشته باشند!



در سال 1989 پروژة بهبود و ارتقاء شامل نصب سيستم‏هاي مكان‏ياب ماهواره‏اي (GPS)، محفظه‏هاي قوي‏تر جهت حمل بمبهاي 2000 پوندي و ساير بهسازي‏ها جهت نصب ادوات جديد بر روي اين بمب‏افكن به اجرا درآمد. تمام بمب‏افكن‏ها� � ارتقاء يافته، قادر شدند موشكهاي AGM-142 (موسوم به Raptor) و موشك ضدكشتي AGM-84 (موسوم به Harpoon) را حمل و پرتاب نمايند.
مدل H تنها به منظور حملات هسته‏اي طراحي شد اما امروزه ماموريتهاي مختلف محوله به مدل از رده خارج شدة G را نيز به خوبي انجام مي‏دهد. بي52 همچنين در محل مقرهاي خارجي حمل مهمات مي‏تواند انواع مختلفي از جنگ‏افزار را حمل نمايد.
مقر AGM-28 مي‏تواند گونه‏هاي سبكي از مهمات نظير 12 عدد بمب MK-82 را در 24 مقر خارجي بازگذاري كرده و حمل نمايد كه با 27 مقر داخلي حمل مهمات، در جمع 51 مقر حمل جنگ‏افزار وجود دارد.
مقرهاي خارجي قوي‏تر حمل مهمات (HSAB) يا (Heavy Stores Adaptor Beam) مي‏توانند گونه‏هاي سنگين‏تر بمب را تا 2000 پوند حمل نمايند. در هر HSAB مي‏توان فقط 9 جنگ‏افزار را بارگذاري كرد. با محدوديت 45 جنگ‏افزار (اعم از بمب يا موشك) در همه‏ي مقرها. (با احتساب 18 مقر خارجي)


برای دیدن تصویر در اندازه های واقعی بر روی این نوار کلیک کنید.

نوع سوم مقر حمل مهمات براي حمل سلاح های هسته ای ALCM و CALCM و ACM به كار مي‏رود.
هر بي52 سرجمع مي‏تواند 45 يا 51 مهمات حمل نمايد بسته به اينكه چه نوعي از مقرهاي حمل بمب در زير بالها نصب شده باشد. اما بايد دانست كه مقر AGM-28 زياد مورد استفاده قرار نمي‏گيرد بنابراين در بي52 ها معمولن از HSAB استفاده مي‏شود كه بدين ترتيب ميزان حمل بمب به تعداد 18 تا 45 محدود مي‏شود.



قابليت استفاده از سوختگيري هوايي به بي52 اجازه ی مداوت بسيار خوبي در پروازهايش مي‏دهد. اين تنها هواپيمايي جنگی در جهان است كه بدون سوخت گيري هوايي مي‏تواند 8800 مايل (14000 كيلومتر) را طي كند.
روي همگي بي52 ها يك دوربين الكترونيكي قوي براي مشاهدة مقابل‏شان به صورت مادون قرمز (IrDa) و يك نمايشگر تلويزيوني با وضوح بالا كه به سنسورهايي براي شناسايي اهداف، تشخيص وضعيت دشمن، پرواز ايمن، تشخيض عوارض زمين (كوه و تپه و . . . ) و براي كمك به پرواز و نبرد در ارتفاع پائين مجهز است، نصب شده است.
خلبانان از عينك‏هاي ديد در شب (NVG) براي افزايش ايمني و ديد در پروازهاي شبانه و عملياتهاي تمريني ارتفاع پائين استفاده مي‏كنند. عينك‏هاي ديد در شب، ايمني بيشتري را در حين پروازهاي شبانه به همراه دارند. زيرا در پروازهاي شبانه، با استفاده از اين وسايل و پرواز در پوشش عوارض طبيعي زمين، امكان مخفي ماند از ديد رادارهاي دشمن ميسر مي‏شود.

مدل H تعداد 5 نفر خدمه دارد.

يك خلبان، يك كمك خلبان كه كنار يكديگر مي‏نشينند و سطح كابين آنها بالاتر است، و پشت سر آنها و در در سطح پائين‏تر يك افسر الكترونيك پرواز (EWO) يا (Electronic Warfare Officer) كه وظيفه‏اش شليك يا پرتاب مهمات است در پشت محل خلبانان جاي مي‏گيرد و در كنارش نيز افسر ناوبري (Radar Navigator) كه وظيفه‏اش هدايت هواپيما بين مبدا و مقصد مي‏باشد.

[IMG]http://66.111.103.15/Supp/DJ01/Final/B-52****pit.jpg[/IMG]

از آنجا كه در ابتداد مدل H براي عمليات بمباران معمول طراحي و ساخته نشده بود، عمل پرتاب مهمات بر دوش افسر ناوبري قرار گرفته است و صندلي افسر مهمات كه مدل‏هاي پيشين كاربرد داشت، استفاده نمي‏شود.



كنترل‏ها و نمايشگرهاي سيستم‏هاي پروازي به تناسب وظايف خدمه در كابين آنها پخش شده است. از آنجا كه هدف نيروي هوايي، به كار گيري آخرين تكنولوژي ارتباطي و ناوبري است، به همين منظور با الحاق وظايف ناوبر رادار و مسئول پرتاب مهمات به يك نفر (در مدل G)، خدمه به 4 نفر كاهش يافته است.
[IMG]http://lib1.store.vip.sc5.yahoo. com/lib/onlinemarketing/494-b52d-****pit-kohl[/IMG]
در محل ناوبري هواپيما از نمايشگرهاي تلويزيوني و پردازنده‏ي سري 80386 استفاده شده است. (با توجه به تغييرات و بهسازي‏هاي اعمال شده در سال 1989 در سيستم‏هاي الكترونيك اين هواپيما، استفاده از پردازنده‏ي 80386 غيرمعمول نمي‏باشد)
رابط نمايشگر وضعيت پروازي بر پايه ی دستگاه Mil-Std-1553B ساخته و نصب شده است.



برخي تغييرات اعمال شده
بر پايه‏ي اين تغييرات اعمال شده، زمان در سرويس ماندن اين هواپيما تا سال 2040 افزايش يافته است. بي52 به غلط وارثي از سيستم‏هاي قديمي عنوان شده است. در حالي كه بيش از 30 سال از زمان به خدمت گيري‏اش مي‏گذرد، اعمال تغييرات جديد و سازگار ساختن اين هواپيما براي استفاده از امكانات جديد نظامي، به طور دائم اين هواپيما را به روز نگه داشته است. در ليست زير، برنامه‏هاي ارتقاء بي52 نوشته شده است:

2- نصب سيستم TRS يا (TACAN Replacement System)
3- مدیریت سیستم های ذخیره سازی یکپارچه (ICSMS) یا (Integrated Conventional Stores Management System)
4- سیستم ARC-210/DAMA یا صدای ایمن (Secure Voice) یا جلوگیری کننده از شنود رادیویی توسط دشمن

6- بالا بردن ضریب اطمینان (کیفیت) ادواتی که تعمیرپذیر نیستند.

8- سیستم آزمایش مقر حمل تسلیحات از نظر سلامت (OAPT) یا (Off-Aircraft Pylon Tester)
9- سیستم پشتیبانی کننده ی عملیات نیروی هوایی (AFMSS) یا (Air Force Mission Support System)
این سیستم جالب، پس از شروع پرواز، اطلاعات هدف را از طرق اپراتور زمینی به اطلاع خدمه ی بی52 می رساند.

11- یکپارچه کننده ی پیشرفته ی تسلیحات (JDAM ، WCMD، JSOW و JASSM) به جهت هدفگیری و شلیک مهمات مختلف از یک سامانه ی نشانه روی.



15- سیستم AMI : آلات پروازی دقیق بهبود یافته نظیر ادوات فرود در شب یا مه. نظیر: ACU, DTUC INS,
16- سیستم بهبود یافته ی ALR-20
17- نمایشگر حرارت سوخت موجود در باکها






24- سیستم نابودگر محافظتی (برای جلوگیری از دسترسی دشمن به هواپیما و اطلاعات درون آن)



28- فشارسنج بر اساس ارتفاع پروازی


و . . .



بي52 در حال تغییرات اساسی و پیشرفته است که به این بمب افکن اجازه می دهد انواع مختلف و بسیار جدید از بمب های هدایت شونده ی ماهواره ای نظیر JDAM و JSOW و JASSM و . . . حمل و پرتاب کند. این تغییرات در بی52 از دسامبر 1998 آغاز گشتند.
برنامه ی پشتیبانی نیروی هوایی از تمام حرکتهایی که باعث شود این هواپیما دارای سیستم هایی عمومی شود، حمایت می کند. برای مثال سیستم GPS نصب شده بر روی این هواپیما بر پایه ی استاندارد GPS-2000 است. در جریان عملیات طوفان صحرا به برخی نقائص در سیستم ضدعمل الکترونیک پی برده شد. برنامه ی B-61 Mod 11 (نوع خاص و بسيار قوي از بمب‏هاي اتمي) برای حالتی انتخاب شده است که در حالت آماده باش حمله ی اتمی و فقط تحت دستور ریاست جمهوری آمریکا عمل نماید.
موشک AGM-142 یا نوع جديدتر هارپون برای اولین مرتبه در اواسط دهه ی 1980 بر روی مدل G نصب شدند. هنگامی که مدل های G بازنشسته شدند، این قابلیت بر روی مدل H منتفل گشت. فرماندهی نیروی هوایی از حفظ این قابلیت موثر خشنود بود. هرچند این قابلیت در معدودی از مدل های H عملیاتی بود. اما در اوایل دهه ی 1990 دو تیم ارتقا دهنده و یکپارچه کننده ی ادوات بی52 ها یعنی CEM و IPT یا (Conventional Enhancement Modification) و (Integrated Product Team) شروع به انجام تغییراتی کردند که امکان می داد همه ی مدلهای H قادر به شلیک موشکهای هارپون شوند. در همان زمان قرار بر این شد که قابلیت استفاده از موشکهای AGM-142 SPO نیز به برنامه ی کاری گروه اضافه شود و بالاخره در تاریخ 31 دسامبر 1997 خواسته ی نیروی هوایی در انجام حفظ سازگاری بین ماموریتهای مختلف بی52 ها فراهم گشت. (یعنی مدل H نوعی بود که علاوه بر بمباران می توانست به اهداف دریایی نیز حمله ور شود یا به انجام عمل ضدالکترونیک بپردازد یا . . . )



برنامه M-61 Mod 11
این آغاز طرحی برای استفاده و آزمایش انواع تغییر یافته ای از سلاح های هسته ای بر روی بی52 های عملیاتی بود. برنامه ی جایگزینی سلاح های معمول با انواع هسته ای از جمله موارد درخواستی ریاست جمهوری ایالات متحده بود.
تصویر مربوط به توسعه ی سلاح ها: http://www.fas.org/nuke/guide/usa/bombe ... 2-awip.gif
کنگره ی آمریکا در سه ماهه ی دوم سال 1995 به وزارت دفاع و وزارت انرژی تذکر داد که نیت واقعی خود را از جایگزینی سلاح هسته ای به جای سلاح متعارف در این هواپیما اعلام دارند. این تغییرات در سطح برنامه ی B-61 Mod 7 با موفقیت به انجام رسید و گروه موفق به جایگزینی سلاح های درخواستی بر روی این هواپیما گشت. تغییرات اعمال شده ارزان تر از حالتی می شدند که یک بمب هسته ای جدید مخصوص حمل به وسیله ی این بمب افکن طراحی شود. با انجام پرواز شماره ی 419 از پایگاه هوایی Edwards، فرماندهی نیروی هوایی متقاعد گشت که این تغییرات اعمال شده در سطح انطباق با بمب‏هاي سري Mod 7 موفقيت‏آميز بوده است. بدین ترتیب کنگره با درخواست نیروی هوایی موافقت کرد و در نیمه سال 1996 مبلغ 5/4 میلیارد دلار بودجه به این امر اختصاص داد و همچنین کنگره مقرر کرد که برنامه یکپارچه سازی موشکهای AGM-130 نیز بر روی بی52 ها اعمال شود تا همه ی این تغییرات منجر به رسیدن به سطح تغییرات درخواستی جهت انطباق با بمب‏هاي سري Mod 11 گردد. این برنامه نیز در نیمه ی سال 1997 تکمیل گشت.

1- نصب سيستم GPS 5- یکپارچه کننده ی موشک AGM-142 HAVENAP 7- بهبود سیستم ضد عمل الکترونیک (ECMI) یا (Electronic Counter-Measures Improvement) 10- نمایشگر وضعیت سیستم ها (Electro Viewing System - EVS 3-in-1: EVS, STV, FLIR) 12- سیستم دید در شب برای کابین هواپیما (سازگار با وقوع احتمالی رعد و برق) 13- سیستم دید در شب سازگار با حالتی که منجر به خروج خدمه از کابین شود. (پرش با صندلی و فرود با چتر نجات) 14- سیستم ضبط اطلاعات پرواز به شکل استاندارد (SFLDR) 18- عینک خلبانی مخصوص دید در شب 19- ادوات پیشرفته ی مادون قرمز (جهت رهگیری اهداف) 20- سیستم نمایشگر پیشرفته ی وضعیت سلامت موتورها 21- محرمانه کننده ی ارسال اطلاعات 22- رادار با دقت بالا 23- موتور TF-33 25- کابین خلبان نوسازی شده 26- سیستم KY-58 VINSON (صدای ایمن) 27- AVTR 29- سیستم پیشرفته ی مدیریت بمباران 30- سیستم ارتقا یافته ی پخش Chaff و Flare (جهت انحراف موشکهای زمین به هوای پرتابی از سوی دشمن) برای دیدن تصویر در اندازه های واقعی بر روی این نوار کلیک کنید.[SIZE=4]

کلید اصلی حفظ قابلیت بالاي رزمی بی52 ها که همواره در جهت اثبات اطمینان، عملیاتی شدن سریع در جنگها و انجام انواع عملیات پشتیبانی بوده است، در آینده نیز ادامه خواهد یافت.
سه سیستم پدافند الکترونیک بزرگ در این هواپیما یعنی AN/ALQ-172 و AN/ALQ-155 و AN/ALR-20 نیاز به ارتقا یا جایگزینی با انواع جدیدتر و کارا تر دارند. باید توجه کرد که انجام هزاران تغییر نرم افزاری و سحت افزاری در سیستم ها باعث شده است که این هواپیما تاکنون بتواند زنده و عملیاتی بماند.
در نیمه ی سال 1997 بی52 تنها توانست 6 درصد از بودجه ی مورد نیازش را برای حل مشکلات مربوط به سیستم ECM دریافت کند.
بين اكتبر 1996 تا مارس 1997، سيستم ECM (ضد عمل الكترونيك) بي52 ها باعث انگيزه‏اي مضاعف در سرفرماندهي ناوگان بي52 ها گشت تا سيستم ECM موجود در مدلهاي H را به درجه‏اي برسانند كه هيچ سيستم مشابهي توان رقابت با آنها را نداشته باشد. اين هواپيما سه سيستم بزرگ دفاع الكترونيك (ECM) دارد كه به منظور بهبود عملكرد، افزايش قابليت اطمينان و امور پشتيباني بايد ارتقا يابند يا جايگزين شوند. در طي اين شش ماه (ارتقاي ECM) ، اين سه سيستم با يكديگر تركيب شدند تا نمونة جديدي براي ECMهاي ضعيف ناوگان بي52 هايي كه بيش از 43000 ساعت پرواز داشتند، توليد شود. به علاوه خدمه ی بخش ECM در بی52 ها کشف کردند که برخی قطعات یدکی کلیدی مورد استفاده در این سیستم، موجود نمی باشند. این یافته ی مهم بر میزان آمادگی عملیاتی ناوگان مدل H تاثیر بسیاری می گذارد.
در مارس 1997، سرفرماندهی ناوگان هوایی بی52 برنامه ای برای بهبود سیستم های ECM و ارتقا عملکرد این سیستم در مدلهای H ارائه دادند. آنها سیستم MICAP را در تاریخ آوریل 1997 حذف کردند و کیت پیشرفته تر و مستقل از سایر سیستم های بی52 به نام RSP را در تاریخ می 1997جایگزین آن کردند.
سیستم ALQ-172 ا(از مجموعه سیستم های ECM) که در زمان عملیات طوفان صحرا نیاز به اصلاح برای آن احساس شده بود بهبود و ارتقا یافت. ارتقای این سیستم با افزایش حافظه ی کامپیوتر دستگاه انجام پذیرفت تا بتواند پردازش های پیشرفته تری را از تهدیدهای دشمن به انجام برساند. در این پروژه ی ارتقاء، همچنین نمایشگر تلویزیونی جدیدی برای این سیستم در نظر گرفته شد. ضمنن سیستم عمل ضد الکترونیک (خنثا کننده ی عملیات الکترونیکی دشمن) برای مقابله با طیف بیشتری از ادوات دفاع هوایی زمینی و همچنین پخش پارازیت و عملگر ضد حرارت موتورها (Infrared) توسعه یافت. (برای جلوگیری از رهگیری توسط ادوات زمینی که به دنبال شکار هواپیما توسط حرارت ایجاد شده توسط موتورها می گردند و موشکهای زمین به هوایی شلیک می کنند که قادر به ردیابی به طریقه ی مادون قرمز یا Infrared هستند)
بی52 همچنین سیستم بسیار جالب توجهی برای کشف و حتا یافتن تعداد موشکهای ارسال شده در پشت هواپیما دارد. این سیستم همواره دستخوش تحول مداوم جهت بهبود عملکرد در شناسایی سیستم های تهدید کننده ی هواپیما می باشد.
حفظ وضعیت در بالاترین میزان آمادگی عملیاتی، بزرگترین تغییر و بهسازی ای است که مورد نیاز بی52 می باشد. برای مثال نیاز به ارتقاء سیستم ضد عمل الکترونیکی که از دهه 1960 به یادگار مانده اند و امروزه برای استفاده تقریبن غیرممکن هستند.
یک پیشنهاد فراموش شده جایگزینی موتورهای 94 فروند از بی52 های نیروی هوایی است. در ژوئن 1996 شرکت بوئینگ پیشنهادی مبنی بر مدرنیزه کردن موتورهای قدیمی بی52 یعنی موتور قدیمیTF-33 به همراه سرویس های تعمیر و نگهداری پس از فروش ارائه داد. این مدرنیزه سازی شامل جایگزینی موتور قدیمی TF-33 با موتور جدید ساحت آلیسون- رولز به نام RB-211 بود. پروژه پیشنهادی بوئینگ در ابتداد حدود 6 میلیارد دلار هزینه دربرداشت. اما کمی بعد قیمت تعدیل شده ی 7/4 میلیارد دلار برای 72 فروند بی52 پیشنهاد گردید. یک تیم از نیروی هوایی مامور بررسی پیشنهاد بوئینگ شدند. مرکز امور مالی نیروی هوایی بعید می دانست که شرکت بوئینگ برای قیمت ارائه شده باز هم تخفیف قائل شود و بیش از 3/1 میلیارد دلاری که کم کرده بود پیشنهادی بدهد.

مدت زمان عملیاتی ماندن بی52
به روز آوری سیستم های مختلف با تکنولوژی مدرن روز، باعث ادامه ی حیات بی52 تا قرن 21 به عنوان جزء مهمی از نیروی هوایی شده است.


یک پیشنهاد قابل توجه در جایگزینی موتورهای مدلهای H باعث افزایش عمر عملیاتی این هواپیما تا سال 2025 می شود. هرچند امروز متخصصین زیادی برای افزایش عمر عملیاتی این هواپیما تا سال 2040 تلاش می کنند. حداقل عمر این هواپیما حدود 32500 تا 37500 ساعت پرواز ****ن زده می شود. اگر مشکلات مالی یا حوادث پیش بینی نشده ای رخ دهند، نیروی هوایی قادر نیست این تعداد هواپیما (62 فروند) را تا سال 2044 (یعنی 84 سال) در خدمت نگه دارد.
در می 1997 براساس گزارش چهار سال یک بار وزارت دفاع (پنتاگون) تعداد بمب افکن های نیروی هوایی، 187 فروند شامل: شامل 95 فروند بی1 ، 21 فروند بی2 و 71 فروند بی52 اعلام شده بود. در همین گزارش به سقوط دو فروند بی1 در پروازهای آموزشی اشاره شده بود. در همین گزارش تعداد بمب افکن های غیرقابل استفاده نیز اعلام شده بود. بر همین اساس به تعداد 5 فروند بی52 (به علت صدمات وارده) نیز اشاره شده است که تعداد بی52 های عملیاتی را از 76 فروند به 71 فروند کاهش می دهد.

برخی مشخصات B-52H
ماموریت: بمب افکن سنگین
سازنده: کمپانی بوئینگ
قوای محرکه: تعداد 8 دستگاه موتور توربوفن TF-33 P-3\103 ساخت پرات اند ویتنی
کشش: هر موتور 17000 پوند (7650 کیلوگرم)
طول: 5/48 متر
ارتفاع: 4/12 متر
فاصله ی دو سر بال: 4/56 متر
حداکثر سرعت: 650 مایل بر ساعت = حدود 950 کیلومتر بر ساعت = 86/0 ماخ
سقف پرواز: 50000 فوت یا حدود 15000 متر
وزن خالص: 83250 کیلوگرم
حداکثر وزن مجاز: 219600 کیلوگرم
برد پروازی: 8800 مایل بدون سوخت گیری هوایی
مهمات: 70000 پوند (31500 کیلوگرم) انواع بمب و موشک



خدمه: 5 نفر
فرمانده هواپیما، خلبان، ناوبر رادار، ناوبر و افسر مهمات و الکترونیک

قیمت: 30 میلیون دلار
سال ورود به خدمت: فوریه 1955



بمب هسته ای:

12 عدد SRAM (مقر حمل خارجی)





بمب متعارف (غیرهسته ای) :







18 عدد MK20 (مقر خارجی)

8 عدد MK41
12 عدد MK52
8 عدد MK55
8 عدد MK56
51 عدد MK59
8 عدد MK60 (مقر خارجی)

8 عدد MK64
8 عدد MK65
51 عدد MK82
و 18 عدد MK84 (مقر خارجی)

سلاح های هدایت شونده:




8 فروند AGM-142 Popeye (سه فروند در مقر خارجی)




سیستم ها:
مجموعه فعال اقدام متقابل الکترونیک AN/ALQ-117 PAVE MINT
مجموعه ی ایجاد خطا در رادار دشمن (ساخت موتورلا) AN/ALQ-122
اخطار دهنده ی نصب شده در قسمت پشت هواپیما (ساخت نورث روپ) AN/ALQ-153
پخش کننده ی پرقدرت پارازیت (ساخت نورث روپ) AN/ALQ-155
سیستم ضدعمل الکترونیک AN/ALQ-172 (Version 2)
اخطار دهنده ی تصویری عمل الکترونیک دشمن AN/ALR-20A
اخطار دهنده ی دیجیتال AN/ALR-46
پارازیت ساز رادیویی AN/ALT-32
12 (Flare) عدد منحرف کننده ی موشک های حرارت یاب AN/ALE-20
6 عدد (Chaff) منحرف کننده موشک AN/ALE-24
سیستم ناوبری AN/ANS-136
ارتفاع سنج راداری AN/APN-224
جهت یاب AN/ASN-134
رادار استراتژیک AN/APQ-156
مجموعه ی نمایشگر کنترلها AN/ASQ-175
نمایشگر دیجیتالی اطلاعات AN/AYK-17
کامپیوتر بالستیک AN/AYQ-10
نمایشگر الکترواپتیکا� �ی وضعیت سیستم ها AN/AAQ-6 FLIR
نمایشگر تلویزیونی الکترواپتیکا� �ی دید پائین – دید بالای سیستم ها AN/AVQ-22
ارتباط دهنده ی باند UHF و VHF به نام AN/ARC-210
ارتباط دهنده ی رادیویی AN/ARC-310 HF


6 صندلی پرتاب شونده 20 عدد ALCM 12 عدد AMC (مقر حمل خارجی) 2 عدد B53 (مقر حمل داخلی) 8 عدد B61 Mod11 (مقر حمل داخلی) 8 عددB83 (مقر حمل داخلی) 51 عدد CBU-52 (27 در داخل و 18 در خارج) 51 عدد CBU-58 (27 در داخل و 18 در خارج) 51 عدد CBU-71 (27 در داخل و 18 در خارج) 51 عدد CBU 87 (6 در داخل و 18 در خارج) 51 عدد CBU 89 (6 در داخل و 18 در خارج) 51 عدد CBU 97 (6 در داخل و 18 در خارج) 51 عدد M117 51 عدد MK36 51 عدد MK62 18 عدد JDAM (12 عدد در مقر خارجی) 30 عدد WCMD (16 عدد مقر خارجی) 8 فروند موشک AGM-84 (هارپون) 20 فروند AGM-86C CALCM 18 فروند AGM-154 JSOW (12 فروند در مقر خارجی) 12 فروند AGM-158 JASSSM (فقط مقر خارجی) 12 فروند TSSAM

[Alireza_Mahan23]

در سال 1991 زمانی که ایالات متحده و هم پیمانانش تصمیم گرفتند تا کویت اشغال شده توسط عراق را بازپس گیری کنند در میان بمب افکن های موجود در زرادخانه آمریکا بمب افکن نامریی از چشم رادار B-2 معروف به شبح هنوز آماده خدمت نشده بود و بمب افکن B-1 نیز دچار مشکلات عملیاتی جدی بود. بعضی از این مشکلات عبارت بود از نبود فرصت کافی برای آموزش خدمه – مشکلات جدی در زمینه پایداری مکانیکی هواپیما – عدم توانایی این هواپیما در حمل موشک های کروز به دلیل توافقنامه کنترل تسلیحات .





B-1 همچنین توانایی کمی در حمل بمب های سقوط آزاد داشت بطوری که فقط می توانست 84 بمب 500 پوندی MK-84 را حمل کنند . این مسایل باعث شد تا بمب افکن قدیمی B-52 مجددا وارد عملیات شود . در مقایسه با B-1 بمب افکن B-52 دارای قابلیت حمل مقادیر زیادی مهمات را در شب و روز و حتی در آب و هوای بسیار بد بود . این بمب افکن مجهز به تجهیزات جنگ الکترونیکی جدید شده بود اویونیک به روز آن قابلیت استفاده از رادار را به آن اضافه کرده بود . هر بمب افکن قادر بود تا 75000 پوند تسلیحات را با خود حمل کند به عنوان مثال 51 بمب 750 پوندی یا 18 بمب
MK84 2000 پوندی .





نیروی هوایی آمریکا از 68 فروند B-52G در عملیات طوفان صحرا استفاده کرد. این 68 فروند در حدود 1741 سورتی عملیات انجام دادند و مجموعا 27000 تن مهمات را بر فراز عراق پرتاب نمودند . این میزان مهمات 29 درصد کل مهماتی بود که در کل جنگ استفاده شد . 1741 سورتی پروازی که این بمب افکن ها انجام دادند برابر با 3.2 درصد کل پروازهای عملیاتی بود .از این تعداد کل 79 سورتی عملیات بر علیه پایگاه های هوایی و هواپیماهای پارک شده روی زمین انجام شد . 759 سورتی عملیات به ادعای آمریکا بر علیه سایتهای تولید تسلیحات شیمیایی و اتمی – خطوط راه آهن – پادگان ها – مراکز پشتیبانی لجستیکی – سایتهای موشک های اسکاد – نیروگاههای برق – صنایع نظامی و سیستم دفاع هوایی عراق انجام شد . همچنین 527 سورتی پرواز عملیاتی نیز بر علیه یگانهای زرهی و پیاده نظام ارتش عراق انجام شد .





همچنین این بمب افکن ها 37 درصد از ماموریتهای خود را بر علیه نیروهای گارد ریاست جمهوری عراق انجام دادند . ماموریتهایی که در آنها اکثرا از بمب 500 پوندی MK-82 یا بمب خوشه ای CBU-87 استفاده می شد .قابلیت این بمب افکن در حمل مقادیر عظیم سلاح در شب و روز و حتی در آب و هوای بسیار بد مهاجمان را مطمئن کرده بود که نیروهای عراقی در طول 24 ساعت شبانه روز تحت فشار خواهند بود .در اولین ساعات عملیات 7 بمب افکن 14000 مایل مسیر را طی 35 ساعت طی کردند تا 35 موشک AGM-86C CALCM را شلیک کنند . این موشک نوع تغییر یافته ای از موشک AGM-86C بود که در آن به جای کلاهک اتمی از مواد انفجاری با قابلیت بالا استفاده شده بود .





در نخستین روز های جنگ بمب افکن ها روش حمله خود را تغییر داند تغییری که کمی به کاهش تاثیر گذاری آنها انجامید.

در 3 روز اول جنگ خدمه بمب افکن ها پرواز های شبانه در ارتفاع پایین را با استفاده از GPS و دوربین های دید در شب انجام داند . از روز چهارم روش حمله به عملیات های بمباران از ارتفاع بالا تغییر کرد . این اکثر ماموریتهایی که این بمب افکن ها انجام میدادند بصورت پرواز گروهی بود از این رو نیاز به اسکورت از سوی جنگنده های دیگر احساس می شد . در هر عملیات هواپیماهایی مانند F-15C و F-4G و همچنین تانکر های سوخت رسان KC-10 یا KC-135 گروه بمب افکن ها را همراهی می کردند . تعداد هواپیماهای شرکت کننده در هر ماموریت با حساب جنگنده های اسکورت و تانکر ها از 24 تا 36 فروند متغیر بود . در هر روز حداقل یک دوجین از این گروهها عملیات انجام می دادند .




بمباران ها اکثر در ارتفاع 30000 پایی یا بیشتر انجام می شد . استفاده از این روش باعث شده بود تا کار بمب افکن ها آسانتر شود با این وجود بمباران از ارتفاع بالا مشکلاتی همچون کمبود دقت را نیز در بر داشت . اکثر خدمه B-52 همچون قدیم بیشتر برای بمباران در ارتفاع پایین آموزشهای تخصصی می دیدند و گاهی اوقات در انجام عملیات در پروازهای فرمیشن یا گروهی مشکل داشتند . بعدها معلوم شد که بمب های بیشتری از آنچه که انتظار می رفت روانه هدفهای خود نشده بودند .



تحقیقات نیروی هوایی آمریکا در مورد خسارات وارده بعد از بمباران های این بمب افکن به جایی نرسید یا حداقل به طور عمومی اعلام نشد ولی یکی از آنالیست های نیروی هوایی کار آنها را اینگونه توصیف کرده بود : آنقدر مهیب و ترسناک که دیگر راهی وجود ندارد تا خساراتی که آنها وارد کردند را تعمیر و نوسازی کرد.




نیروی هوایی عراق بعد از عملیات طوفان صحرا اعلام کرد که : باید از نقش B-52 در عملیات تقدیر شود نه به خاطر عملیات های که انجام داد و خساراتی که وارد کرد بلکه به خاطر تاثیرات روانی که در بین نیروها داشت . ذکر این نکته نیز شاید جالب باشد که از بین 68 فروند بمب افکن حاضر در عملیات فقط به یک فروند آسیب وارد شده بود. باید این نکته را نیز در نظر گرفت که آینده بمب افکن ها و روش بمباران ها می تواند بسیار مرگبار تر از آنی باشد که B-52 ها در عملیات طوفان صحرا انجام دادند .

(فقط كاربران عضو مجاز به دیدن لینک ها هستند)

===========================
به نقل از : (فقط كاربران عضو مجاز به دیدن لینک ها هستند)
===========================