B-2 Spiritبمب افكن پنهان كارورادارگريز(استيلث)

[Alireza_Mahan23]

(فقط كاربران عضو مجاز به دیدن لینک ها هستند)
بمب افکن فوق پيشرفتهء ‏B-2‎‏ موسوم به ‏Spirit‏ يا "روح"، جهت پاسخگويي به نياز ‏نيروي هوايي ايالات متحده در نبردهاي قرن آينده، طراحي و ساخته شده است.‏B-2
‎Spirit‏ که به وسيله کمپاني معظم "نورثروپ - گرومن" ساخته شد، يک بمب افکن ‏پنهان‎کار (استيلت)، و چندکاره (‏Multirole‏) محسوب مي‏شود که قادر است انواع ‏بمب‎هاي معمول و اتمي را پرتاب کند. ‏B-2‎، گران‏قيمت‏ترين هواپيمايي است که تاکنون ‏در تاريخ جهان ساخته شده است؛ قيمتي که براي هر فروند آن تخمين زده مي شود، ‏رقمي بين 1.157 تا 2.2 ميليارد دلار را بالغ مي‏شود. اين رقم، با توجه به دوره ي ‏ساخت هواپيما، از زياد به کم تغيير کرده است.‏
توليد اوليه‏اي به تعداد 135 فروند، در نهايت در اواخر دههء 1980، به تعداد 75 فروند ‏کاهش داده شد؛ اما بالاخره توسط پرزيدنت بوش (پدر)، تعداد نهايي جهت خريد، به ‏‏21 فروند رسيد . اين 21 فروند، به تدريج از تاريخ دسامبر 1993، به تدريج، به پايگاه ‏هوايي "وايت من" (‏Whiteman‏) در ميسوري (‏Missouri‏) تحويل شدند . در جريان يک ‏ارزيابي به عمل آمده توسط نيروي هوايي ايالات متحده که نتايج آن نيز منتشر شد، ‏دقت بمباران دو فروند ‏B-2‎‏ مسلح شده، برابر 75 فروند هواپيماي معمول از نوع ديگر ‏است!
‏مهمترين ويژگي ‏B-2‎، بي‏نيازي از سوختگيري هوايي بر فراز اقيانوس آرام است . طرح ‏انقلابي ادغام دو خصيصهء "کمتر مشاهده شدن با حفظ بازدهي بالاي آئروديناميک" ‏و "توان بالاي بارگذاري مهمات"، امتيازات بسيار مهمي است که باعث تمايز ‏B-2‎‏ از ‏بمب‏افکن‎هاي پيشين مي‏شود. برد عبوري ‏B-2‎‏ برابر 11000 کيلومتر بدون سوختگيري ‏هوايي مي‏باشد. همچنين، قابليت کمتر مشاهده شدن توسط رادار، آزادي عمل ‏بسيار بالايي در ارتفاعات بالا به اين بمب افکن مي‏بخشد، به همين دليل، برد هواپيما ‏افزايش يافته و ميدان عمل بسيار باز و راحتي جهت سنسورهاي هدف‏ياب هواپيما ‏فراهم مي‏شود.
‏با استفاده از "سيستم هدف‏ياب جهاني" (‏GATS‏) كه تركيبي است از سيستم ‏مكان‏ياب جهاني (‏GPS‏) و بمب‏هاي هوشمند هدايت شونده به وسيلهء ماهواره مانند ‏JDAM، بمب‏افكن ‏B-2‎‏ مي‏‏تواند از رادار بسيار پرقدرت ‏APQ-181‎‏ جهت تصحيح خطاهاي ‏سيستم هدف‏ياب جهاني، بهره ببرد و دقت بسيار بيشتري به هنگام استفاده از ‏بمب‏هاي هوشمند هدايت ماهواره‏اي نسبت به بمب‏هاي معمول هدايت ليزري كسب ‏كند. بدين طريق، بمب‏افكن ‏B-2‎‏ قادر است 16 هدف زميني را هم‏زمان مورد اصابت ‏قرار دهد.
بسياري از مشخصات رادارهايي از نوع كمتر قابل شناسايي، محرمانه باقي مانده ‏است؛ با اين حال استفاده از مواد كامپوزيتي (تركيبي)، پوشش مخصوص روي بدنه و ‏طرح موسوم به "بال پرنده"، مواردي هستند كه در افزايش قابليت پنهان‏‎كاري اين ‏بمب‏افكن، تاثيرگذار مي‏باشند. بمب‏افكن ‏B-2‎‏ دو خدمه دارد؛ يك نفر خلبان در سمت ‏چپ و فرمانده ماموريت كه در سمت راست قرار مي‏گيرند، اين دو نفر، تواني برابر ‏چهار خدمهء بمب‏افكن ‏B-1B‏ يا پنج نفر خدمهء ‏B-52‎‏ دارند.‏
بي-2 تاكنون در سه عمليات جداگانهء رزمي شركت داشته است. اولين مورداستفاده ‏از بي-2 در جريان جنگ كوزوو به سال 1999 بود. در جريان اين نبرد، هواپيماهاي بي-2 ‏بسيار موفق عمل كردند و براي اولين مرتبه در جهان، بمب‏هاي هدايت ماهواره‏اي ‏JDAM‏ را به جهانيان معرفي كردند. به دنبال موفقيت عمليات كوزوو، اين بمب‏افكن‏ها ‏در عمليات آزادسازي افغانستان از دست طالبان و همچنين عمليات آزادسازي عراق ‏شركت جستند.‏
تمامي مهماتي که در بي-2 نصب مي شوند، درون محفظه هاي داخل بدنه و در 2 ‏محل جداگانه در مرکز هواپيما جاي مي گيرند. بي-2 قادر است تا 40000 پاوند مهمات ‏شامل تسليحات معمول و هسته اي، بمب هاي هدايت شوندهء بسيار دقيق از نوعJDAM ٬ بمب هاي سقوط آزاد و تعدادي جنگ افزار ويژهء ماموريتهاي دريايي با خود ‏حمل کند.
‏‏4 موتور توربوفن ‏F118-GE-100‎‏ ساخت جنرال الکتريک، در داخل بدنهء بالها، جاسازي ‏شده اند. در قسمت اگزوز اين موتورها، سيستم خنک کننده اي تعبيه شده است تا ‏ميزان حرارت و بالطبع ميزان لکهء حرارتي ايجاد شده توسط بي-2، کاهش يابد. اين ‏موتورها، بي-2 را با وزن ناخالص معادل 336500 پاوند قادر مي سازند تا به راحتي از ‏باند برخاسته و به حداکثر سرعت زيرصوت دست يابد. ‏
همهء بي-2 ها با نام‏هاي ايالات گوناگون آمريكا اسم گذاري شده‏اند. اين نام گذاري به ‏صورت عبارت "روح + نام ايالت" معرفي شده است. اين موضوع دو استثناء دارد: ‏
هواپيماي شمارهء يك (‏AV-1‎‏) كه به نام "روح آمريكا" يا ‏Spirit Of America‏ و ‏هواپيماي شمارهء 19 (‏AV-19‎‏) كه به نام روح كيتي‏هاوك يا ‏Spirit of Kitty Hawk‏ اسم ‏گذاري شده‏اند. به دلائلي كه هنوز محرمانه نشده‏اند، لبه‏هاي حملهء بالها در بي-2، ‏
به وسيلهء يك جريان الكتريكي بسيار پرقدرت كه منشا آن با جريان خروجي اگزوزهاي ‏بي-2 متفاوت است، شارژ مي‏شوند. تيم فوتبال "كانزاس سيتي بريگاد"، از طرح ‏
هواپيماي بي-2 به عنوان آرم باشگاه استفاده مي‏كند. ‏B-2‎‏ به عنوان بقاپذيرترين، ‏
پايدارترين و پيشرفته ترين هواپيماي تاريخ هوانوردي جهان شناخته مي شود.‏

مشخصات عمومي ‏B-2A‏ سري ‏Block 30‎‏ ‏
نوع هواپيما : بمب‏افكن استيلت (مخفي از رادار) ‏
سازنده : نورثروپ - گرومن ‏
اولين پرواز : 17 / 07 / 1989 ‏
ورود به خدمت : آوريل 1997 ‏
وضعيت : عملياتي ‏
كاربر : نيروي هوايي ايالات متحده آمريكا ‏
تعداد ساخته شده : 21 فروند ‏
طول : 20.9 متر ‏
فاصلهء دو سر بالها : 52.12 متر ‏
ارتفاع : 5.1 متر ‏
مساحت بالها : 46 متر مربع ‏
وزن خالي : 71700 كيلوگرم ‏
وزن بارگذاري شده : 152600 كيلوگرم ‏
حداكثر وزن مجاز براي برخاستن : 171000 كيلوگرم ‏
پيشرانه : 4 موتور توربوفن ساخت جنرال الكتريك به نام ‏F118-GE-100‎‏ باكشش ‏هركدام 77 كيلونيوتن
‏حداكثر سرعت : 764 كيلومتر بر ساعت ‏
برد : 12000 كيلومتر ‏سقف پرواز خدمتي : 15000 متر ‏
وزن بارگذاري بال : 329 كيلوگرم بر مترمربع ‏
قيمت : 1.157 تا 2.2 ميليارد دلار (در سال 1998) ‏
خدمه : 2 نفر ‏

منبع : ‏دانشجو

[Alireza_Mahan23]

B-2 اسپريت:

يک بمب افکن چند منظوره است که قادر به حمل بمب های هسته ای و متعارف می باشد. تکنولوژی به کار رفته در ساخت اين هواپیما، B-2 را به مهمترین پروژه در برنامه ی مدرن سازی ناوگان بمب افکن های آمریکا يی تبدیل کرده است. B-2 در زمان کوتاهی می تواند به هر نقطه از جهان پرواز کند و مناطق در نظر گرفته شده را بمباران کند؛ حتی اگر اين مناطق در پشتِبانی سامانه های دفاعی نفوذ نا پذير باشند.
همانند B-1B و B-52 ، B-2 نیز مانند همه ی بمب افکن های سرنشین دار قابلیت بالاِيی برای نفوذ به تاسیسات دفاعی را دارد. همچنین ویژگی استتار یا پنهانکاری توانایی بی همتایی برای نفود به پیشرفته ترین سامانه های دفاعی دشمن را به اسپريت داده است. اين قابلیت ها B-2 را به يک بمب افکن متناسب با نیاز های قرن 21 تبدیل کرده است.

قابلیت استتار B-2 از کاهش قابل توجه اثرات آشکار ساز سازه مانند اثرات فرو سرخ، امواج صوتی، امواج الکترومغناطيسی ( که باعث آشکار شدن هواپیما در صفحه ی رادار می شوند.) حاصل شده است. اين ویژگی سبب شده تا دقیق ترین سامانه های دفاعی نیز قادر به رهگيری و انهدام B-2 نباشند.
با اینکه بسیاری از ویژگی های پنهانکاری اسپريت همچنان مخفی نگه داشته شده؛ میتوان گفت مواد کامپوزیتی به کار رفته در سازه، پوشش مخصوص بدنه و طراحی "بال پرنده " مهمترین عوامل در تبدیل B-2 اسپريت به یکی از بهترین پنهانکارهای حال حاضر باشند.

خدمه ی B-2 شامل دو خلبان است. جایگاه خلبان در طرف چپ و فرمانده ی عملیات در طرف راست کابین قرار دارد. کاهش تعداد خدمه پرواز در B-2 نسبت به B-1B و B-52 که به ترتیب چهار و پنج خلبان داشتند نیز يک امتیاز محسوب میشود. برای افزایش کیفیت عملکرد خلبانان در پرواز های طولانی برنامه ی استراحت دوره ای برای آنها ترتیب داده شده است. بیشتر سیستم های الکترونیکی B-2 به طور اتوماتیک کار می کند و (بر خلاف هواپیما های سر نشین دار) به یکی از خلبانان امکان میدهد : بخوابد، غذای گرم سرو کند و از توالت کابین استفاده کند؛ در حالی که خلبان دوم هدایت هواپیما را بر عهده دارد.
B-2 با ترکیب تکنولوژی استتار، ايروديناميک موثر و گنجایش بالای حمل بار مفید امتیاز بزرگی در مقابل بمب افکن های موجود دارد. قابلیت استتار یا پنهانکاری آزادی عمل بیشتری برای فعّالیت در ارتفاعات بالا به اين هواپیما داده است. اين ویژگی باعث افزایش برد ماموریت و دید گسترده برای حسگر های هواپیما شده است. بطوری که آن را قادر ساخته تا مسافت 110و11 کیلومتر را بدون سختگیری طی کند. B-2 به کمک “سیستم هدفگیری GPS " یا GATS و" بمب های مجهز به GPS یا JDAM و رادار الکترونیکی خود کارش (APQ-181) قادر است تا اشتباهات مرکز هدایت عملیات را اصلاح کند و با دقتی حتی بیشتر از سلاح های هدایت لیزری هدف را شناسایی کند. اسپريت با داشتن 000و1 تا 000و2 پوند بار مفید (بمب) میتواند 16 هدف را در يک مانور بمباران کند. با افزایش اين مقدار تا 5000 پوند اين تعداد میتواند به 80 هدف در هر مانور افزایش یابد.

شروع پروژه:

تحقيق بر روی B-2 عنوان يک پروژه ی سیاه از اواخر دهه ي 70 شروع شد. در ابتدای توسعه ابن پروژه با نام بمب افکن ارتفاع بالا (HAPB) خوانده می شد. بعد ها نام بمب افکن تکنولوژی پیشرفته (ATB) را به خود گرفت و در آخر با نام B-2 اسپريت در دفتر نیروی هوايی ثبت شد. بودجه ای بالغ بر 35 میلیون دلار به طور مخفیانه برای تحقیق بر روی ابن پروژه اختصاص یافت که در سال 1985 با تغيير طراحی هواپیما و بازنگری کلی طرح مقدار قابل توجهی به اين بودجه افزوده شد. اين بازنگری در راستای اصلاح و B-2 از يک بمب افکن ارتفاع بالا به يک بمب افکن ارتفاع پايين (LAB) انجام شد.
هزینه ی ساخت هر هواپيما در سال 1994، 727 ميليون دلار گزارش داده شد؛ هر چند که دفتر برنامه ریزی ارتش سه سال بعد با احتساب هزينه ی قطعات يدکی، اصلاح برخی بخش های طرح و تجهیزات جانبی، متوسط قیمت هر فروند 21 میلیارد دلار تخمين زده شد.
در سال 1992، جورج اچ دبلیو بوش، سياست کاهش تعداد بمب افکن ها ی در دست ساخت را از 135 عدد به 20 عدد اعلام کرد که بعد ها با اضافه شدن يک فروند اسپريت تمرينی به اين ناوگان، به 21 عدد افزايش يافت. کارشناسان فروپاشی شوروی سابق را دليل اين کاهش ناگهانی در خط توليد B-2 می دانند که باعث تغيير کلی اهداف عملیاتی اين بمب افکن شد.


B-2 اولين بار در 27 نوامبر 1988 در آشيانه اش در شاخه ی 42 نيروی هوايی در پالمديل کاليفرنيا به نمايش درآمد و اولين پرواز آن در 17 جولای 1989 انجام شد. به دليل تعداد کم، قيمت بالا و تکنولوژی های سری به کار رفته در طراحی هواپيما هيچ يک از اسپريت ها در آينده نزديک برای بازديد روزانه ی عموم به نمايش در گذاشته نخواهد شد. به اين حال اسپريت به مناسبت های مختلف در نمايشگاه های هوايی ظاهر می شود. آخرين نمايش عمومی B-2 اسپريت در ژوئن 2005 در پايگاه نيروی هوايی در اوکلاهما بود.
سوابق عملياتی:

توانايی جنگ افزاری B-2 اولين بار در عمليات نيروهای متحد در جنگ کوزو به اثبات رسید. در اين عمليات B-2 مسئول تخريب 33 درصد از اهداف صرب ها در 8 هفته ی اول جنگ بود. در اين ماموریت B-2 بدون توقف از آشيانه اس در پايگاه وايتمن به کوزو پرواز کرد و به میسوری بازگشت. B-2 با 6 نوبت پرواز طولانی ترين ماموريتش را در پشتیبانی عمليات افغانستان به انجام رساند. به اين حال نقش B-2 در افغانستان به اندازه ی عراق پررنگ نبود. مهمترين عمليات رزمی B-2 در جنگ عراق صورت گرفت. کارشناسان قبل از شروع جنگ پيش بينی می کردند عمده ی بمباران ها بر عهده ی F-117 پنهانکار باشد؛ با اين حال B-2 با 22 بار حمله از پايگاه ديگوگارسيا در اقيانوس آرام و 27 بتر حمله از پايگاه اصليش در ميسوری(وايتمن) و آزاد کردن بيش از يک و نيم ميليون پوند مواد منفجره خلاف پيشبينی ها عمل کرد و بدون حتی يک بار رهگيری وشناسايی شدن در صفحات رادار دشمن توانايی پنهانکاری فوقالعاده اش را به همگان ثابت کرد.
عمليات بمباران B-2 در جنگ عراق از پايگاه های ديگو گارسيا و وايتمن به ترتيب 30 و 50 ساعت به طول انجاميد. بمب های استفاده شده در اين عمليات از نوع JDAM538 بودند که با پشتيبانی ماهواره های GPS پس از فرود تعيين موقعيت می شدند.


B-2 ، به عنوان يک بمب، افکن هيچ يک از راه های معمول جنگنده ها مانند درگيری در نبرد يا شليک موشک ؛ نمی تواند از خودش محافظت کند. در واقع تنها محافظ اسپريت از نابودی مسلم بوسيله ی موشک های بالستيک ، توانايی پنهانکاری آن است. اين ویژگی در B-2 به قدری موثر و کارا اجرا شده که تا کنون هيچ راداری نتوانسته آن را شناسايی کند.
ویژگی ها:

مدل کلی: بمب افکن سنگین چند منظوره
موتور: F118-GE-100جنرال الکتريک چهار موتور
قدرت پيشران ها :17.300 پوند برای هر موتور
طول بال:متر 52.12
طول هواپيما:متر 20.9
ارتفاع:متر5.1
وزن:تن72.5
حداکثر وزن بلند شدن: تن 171.0
گنجایش سوخت: گيلوگرم 75750
بار مفيد قابل حمل : تن 152.6
برد: بين قاره ای
خدمه: دو خلبان
سرعت: 760Km/h بالای حد فرو صوت
ترجمه و گردآوری: خانم صدف یادگاری، گروه ترجمه سایت تسلیحات نظامی

منابع: (فقط كاربران عضو مجاز به دیدن لینک ها هستند)
(فقط كاربران عضو مجاز به دیدن لینک ها هستند)
جنگجوي پارسي

[Alireza_Mahan23]

تصاویر:










منبع:جنگجوي پارسي

[Alireza_Mahan23]

(B-2(Spirit

هواپیمای بی 2 ملقب به روح، بمب افکنی چند ماموریته است که قادر به حمل بمب های معمولی و اتمی نیز می باشد.

این بمب افکن به عنوان گامی بلند در تکنولوژی هوایی، نقش مهمی را در برنامه به روز سازی بمب افکن های آمریکایی ایفا نموده است. این هواپیما، دارای قدرت آتش یا رهاسازی بمب به میزان بسیار زیاد و در هر مکانی از جهان است که حتی دفاع های زمینی بسیار نیرومند نیز حریف این بمب افکن نمی شوند.این هواپیما در مقایسه با دیگر بمب افکن های عمده آمریکایی مانند بی 52 و بی 1 بی، قابلیت انعطاف پذیری و موثر بودن بسیاری را با خود به همراه دارد و قابل ترین گونه در میان بمب افکن های سرنشین دار است. مهمترین ویژگی این بمب افکن، پنهان کاری و مخفی بودن آن از دید رادار است که توانایی بی نظیری در انهدام ارزشمند ترین پایگاه های دشمن حتی در قلب پدافند های هوایی بسیار سنگین به این هواپیمای بمب افکن می دهد. این ویژگی ها، تماماً موجب شده اند که بی 2 به عنوان تنها بمب افکن قرن بیست و یکم شناخته شود. ویژگی های پنهان کاری، آیرودینامیکی و توانایی حمل مقدار زیادی تسلیحات، این بمب افکن را از سایر بمب افکن های موجود در خدمت متمایز و جدا می سازد. بدین وسیله، این هواپیما قادر است به دور از ترس از شناسایی به وسیله رادار دشمن، در ارتفاعات بالا به عملیات و تجسس پرداخته و آزادی عمل فوق العاده ای نیز داشته باشد.همچنین این هواپیمای بمب افکن، به عنوان یک هواپیمای میان قاره ای شناخته می شود، چرا که برد بدون سوخت گیری آن حدود 9.600 کیلومتر بوده و در صورت سوخت گیری هوایی مجدد، دارای برد نامحدود گشته و توانایی سفر به هرجایی در دنیا را خواهد داشت. پنهان کاری این هواپیما در مقابل حتی سیستم های بسیار پیشرفته راداری دنیا، ترکیبی از کاهش اشعه های گرمازای مادون قرمز، صداهای حاصله از موتور ها و ویژگی های بصری یا دیداری که با چشم قابل روئیت است، می باشد. البته جنبه های مختلفی از راز های پنهان کاری این هواپیما، جزو اسرار و اطلاعات طبقه بندی شده اند و اینک، ما تنها می دانیم که استفاده از مواد کامپوزیتی در بدنه، لایه های ویژه جذب امواج روی بدنه و سرانجام طرح بال پرنده، همه و همه به مخفی بودن هر چه بیشتر این بمب افکن کمک می نمایند. ممکن است شما هم دقت کرده باشید که این بمب افکن، دارای سکان عمودی، افقی و یا پایدار کننده های ثبات و حتی نشانی از بدنه هواپیما نیست. این چنین طراحی جالب و زیرکانه ای، به طرح بال پرنده موسوم است که در آن، هواپیما به شکل یک بال که تمامی تجهیزات در این بال تعبیه شده اند طراحی می گردد و امکان پیچش و غلت خوردن توسط تغییر مرکز ثقل هواپیما و یا سطوح کنترلی انتهای این بال پرنده صورت می گیرد، که از مزایای چنین طراحی، می توان به کاهش سطح برخورد امواج راداری اشاره نمود.

در این هواپیما، صداگیرهای ویژه ای برای موتورهای آن در نظر گرفته شده و گازهای موتور نیز قبل از آزاد شدن در فضا، به طور کامل سرد می گردند و اثر مادون قرمز آنان به طور کامل رفع می گردد. همچنین این بال پرنده در قسمت انتهایی به شکل دندان اره ای طراحی شده که این نیز خود نوعی کمک به ویژگی پنهان کاری این بمب افکن است. سپیریت قادر به حمل بازه گسترده ای از انواع بمب های هدایت لیزری، بمب های جی دم و مارک و بمب های هسته ای است که توانایی فوق العاده آن را به طور قابل توجهی مشهود می سازد، چرا تمام این تسلیحات نیز در محفظه های داخلی حمل می شوند. این هواپیما، به صورت مشترک میان شرکت های مشهور آمریکایی نورث روپ گرومن، بوئینگ، هیوز و لینک دیویژن طراحی و ساخته شده است.
برای پیشرانش این هواپیما، از چهار موتور توربوفن F-118 جنرال الکتریک با قدرت هر یک 17.300 پوند بهره برداری می شود که همانطور که در بالا ذکر گردید، تدابیر ویژه ای در خروجی های این موتورها به کار رفته است. طول این بمب افکن حدود 20 متر و طول دو سر بال آن 52.12 متر است که از این نظر، هواپیمایی بیشتر در عرض است و به خاطر طرح بال پرنده، جای تعجبی هم ندارد. حداکثر وزن برخاست این هواپیما، گاه به حدود 152 تن هم می رسد و دارای سقف پروازی معادل 15 کیلومتر است. این بمب افکن، با وجود پیچیدگی نسبی بیشتر نسبت به اسلاف خود، تنها دارای دو خدمه در مقابل برای مثال پنج خدمه برای هواپیمای بی 52 است که خود نکته ای قابل توجه است. در این بمب افکن، خلبانان در کنار هم، سرخلبان سمت چپ و مسئول تسلیحات نظامی در سمت راست، قرار می گیرند. مهم ترین عملیات این هواپیما به زمانی باز می گردد که در عملیات آمریکا بر ضد صربها، این هواپیما از ایالت میسوری آمریکا برخاسته و پس از بمباران کوزوو در شرق اروپا، با موفقیت به همان نقطه مراجعت نمود.